12.2.05

as virxes suicidas

estaba escoitando air, m�sica para virxes suicidas e pensando porque hoxe non ser� un deses d�as dourados,de pequenas �s nas costas, deses de sorriso grande nos que as horas se dete?en no xard�ns e nos patios das casa antigas.
o ambiente era gris e pesado na terra das ara?as el�ctricas ata que chegou un correo decidido a me alegrar. despois chamaron un par de veces por tel�fono, invit�ndome a cousas divertidas �s que non podo ir porque te?o que estudar e despois chamei eu e decid�­n po?er m�sica. igual era iso. que hab�a demasiado silencio.
quer�­a dicirlle a algu�n que o d�a empezaba a agochar os dentes afiados cos que se erguera. e que ti?a gana escribir poemas pequeni?os

na cesti?a da noria, o d�­a da festa grande
coa cidade correndo de luces baixo os nosos p�s,
un bico que estremeza
todos os equilibrios

iso quer�a
polo meu aniversario


(en berl�n)

No hay comentarios: