8.3.05

algodón


O despertador rebenta na mesilla antes das oito da mañá para que a Pilar lle de o tempo xusto de se lavar e baixar ata a parada cando aínda non rompeu o día. Agora que as temperaturas están tan frías Pilar leva na bolsa de tea un termo de café con leite e medio paquete de galletas. Agarra o termo entre as mans porque a xeada chega dentro dos guantes e corta entre os dedos. E mentres agarda polo coche observa como medran os días cara a primavera e repasa as labores que lle quedan a medias sobre a mesa.
Cando o coche para onda ela leva só dúas personas, mulleres que veñen da montaña e baixan á vila coa verdura nos cestos e os ovos frescos. Durante a viaxe a penas se falan porque desa hora os días aínda non son días, as xentes evitan saudarse e non hai nada que contar. Pilar mira as paixases de sempre.
As paisaxes de Pilar nunca mudan.
Na fábrica todas visten igual, abríganse coas mesmas batas, levan os mesmos zapatos, e só se coñecen unhas das outras polos números das taquillas, que se extenden idénticas a ambos lados do corredor azul da entrada.
Alí pilar é case ninguén que enfía a máquina número once co caloriño do termo aínda nos dedos.
O silencio do coche cambiano as mulleres polas puntadas das máquinas que atravesan o corazón das teas. E toda a mañá ruxe ata o descanso do almorzo, onde as mulleres cruzan algunha palabra.
Pilar xuraría que esas frases que intercambian son sempre as mesmas.
A media mañá a máquina número once ensina de novo os dentes e en pouco menos de media hora as bolas de algodón que viaxan para xuntarse nas esquinas xa teñen apagado todo ánimo de conversa.
Así é sempre, como pilar sabe.
Mentres tece, Pilar nin mira as teas moradas. Nin as outras levantan a vista do traballo. Cada quen pensa nos minutos, nas horas e despois nos días que pasan. E o esforzo non compensa.
Pilar pensa na casa na que se criou, na primeira vez que entrou na vila co seu vestido de fío, feito por súa nai para a festa. Recorda ao pai dos seus fillos, pero é unha idea distante, que agocha debaixo das fibras que prensa a maquinaria. Atopa en cambio as mans da súa filla sobre as súas, acariñan con crema os cortes que lle fai o fío e prenden a cociña por ela.
Pilar despita a tea morada e a máquina número once pensando en lle facer un abrigo á rapaza. E sen querer decatarse agarra as tesouras da mesa e escolle a mellor parte do trapo. E fai os patróns de memoria, marcando a man alzada. Nos cortes repite, porque as coñece como súas, as medidas da rapaza e encaixa peza a peza un abrigo estupendo.
A máquina número once deténse entón, mentres Pilar escolle os últimos botóns, e ao pouco a doce e a catorce deixan de sonar. A fábrica toda enmudece en uns poucos minutos.
E as bolas de algodón que corrían a xuntase tras das portas xíranse para velo.
saen as mulleres da costura coas súas batas celestes. E a súa voz incendia a tarde que se deita.

7 comentarios:

From Hell dijo...

Vivan as mulleres traballadoras... asi nós podemos descansar máis.
Fermoso relatiño berlina

bicos
hank

Avogado Do Diaño dijo...

Non sabia que xuntando as letras e as emocions podiase facer un conto tan precioso. Levachesme a ver a Pilar facerlle compaña no coche e incluso darlle crema nas mans.

Outro dia xa me teras mais ubicado. Un bico.

diablito dijo...

un gran agasallo e homenaxe as mulleres, coma ti, traballadoras.

noraboa.

segue disparando emoción.

un chin-chin por todas vos!!

d.

alberte momán dijo...

parabéns, un berlín moi feitiño.

mariademallou dijo...

un saudíño alberte que hai ben tempo

Mário dijo...

"Nesta última tarde em que respiro
A justa luz que nasce das palavras
E no largo horizonte se dissipa
Quantos segredos únicos, precisos,
E que altiva promessa fica ardendo
Na ausência interminável do teu rosto." (António Franco Alexandre)

Parabéns pelas doces palavras. Mário.

menguante dijo...

un placer leerte