4.4.05

e non sabe cociñar nada

ven miña nai cear. ten un antollo. vaia.de supeto recordo que algunha vez si que me gustou cociñar.recordo que cociñar me entretía e que cando estaba triste ler e cociñar era o que máis me animaba. porque inventaba de cada vez algo distinto entre as potas.cando cociñaba para dous, para tres, para máis. cando había a quen lle preguntar se tiña algún antollo pra cera e que sacabamos para mañá. pero agora que a soidade se instalou nesta casa cociñar non supón máis que pura manutención.
e é por iso que xa non sei como se cociña nada.

penso durante un bo anaco coa cabeza dentro da neveira.
penso, que che apetecería cear a ti?

10 comentarios:

Avogado Do Diaño dijo...

Colles un par de pexegos deses en almibar, os escurres ben, e pra meter dentro do pexego mezcras atún con maionesa ou queixo piladelpia, un ratiño no nevera e tes a cea lista

Juanma dijo...

pero sabe cociñar coas verbas...

mariademallou dijo...

vaia, pois gracias pola receita letrado, sona exótico e fácil. ideal para non lixar potas!!
o de cociñar coas palabras... pois non alimenta pero entretén ;)

diablito dijo...

tortilla de patacas con salsa de tomate e sorrisos.

d.

From Hell dijo...

non cees... pasa de cear. Sae á rúa e comeza camiñar cara algún lado. Camiña e camiña e de seguro que chegas a algún lugar onde che dean de cear. Seguro..

edu dijo...

os labirintos da soidade...

tarda un ben tempo en aprender onde hai que mirar para saber o que a un lle apetece cear, que non é sempre pasta con aceite de oliva nin dá necesariamente tanto traballo que mellor me tiro no sofá ou vou mercar unha hamburguesa ao bar da esquina...

ben tempo... se é que finalmente aprendes...

normalmente a soidade da neveira cúrase cunha aperta.

igual chego tarde, pero aí vai.

mariademallou dijo...

pois se queres vir darama en persona edu, hoxe ata cho agradecía... e prometo cociñar eu, aínda que sexa unha receita de latas.saudiños!

TomTraubert dijo...

Tú échale sal y haz como si no oyeras, mira la pared del fondo tarareando algo de Vivaldi. En un tirabuzón de astucias cruzas las piernas, el pensamiento donde lo dejaste el último cigarro -nunca el último invierno- y cuando el reloj dé aquella hora tan rara desenroscas sobre un post-it una mecedora y unas virutas de bolero. Cenes o no, no dejes de escribir.

mariademallou dijo...

grandes consellos señor traubert, especialmente o do sal, que me fai boa falla pra tensión!

menguante dijo...

Pues yo hoy un poco de arroz con pollo. tengo un hambre de la hostia.

Que aproveche¡