o concilio das sombras

e non é o do vaticano, que asusta máis.
é un máis animado....
esta noite, na miña sorte de malkavian,tal vez saia abrazar algún mortal.

despedirse de federico e volver

.
na miña granada todo se conxuga para o poeta, a lúa grande sobre a serra, a noite silenciosa, as portas abertas á tarde.
hospedámonos preto da primeira casa, entramos no cuarto, na cociña, no patio soleado de pozo de auga e limoeiro. e andamos as rúas que rematan antes dos chopos, que se esquecen no pó dos camiños e tutes ao sol. alí preto está o teatro,cheo de acentos estranxeiros, onde nos agochamos cando cae a noite. o fin de semana pasa como os avións na distancia. coa falsa impresión da lentitude.
onte volvín e alguén agardaba por min. coma a choiva, miña nai sempre me agarda en abrazo cando regreso casa.

entrar en granada

que comeza no balbordo do romeu das xitanas e se estende polas rúas olorosas, estreitas que suben entre comerciantes, tés, especias e prodixios dourados onde se detén o sol.

entrar para escapar entre as árbores da alhambra coma auga e buscar unha terraza dende onde se vexa, dende o alto, o corpo branco da cidade, coma o dun amante que respira durmido.

e aínda entrar e irse sabendo que algo queda atrás, que nunca se da entrado de todo.

en ruta

a badaxoz salvouno para o recordo a tranquilidade de cucos da alcazaba. a pesar dos andamios e a comisaria de policía ten as mellores vistas dos tellados brilantes da cidade. o resto foi visita de médico e bronca co camareiro do hotel. menos mal que pronto chegamos a plasencia, rosas e laranxos, onde escribimos nas paredes do alkazar os nosos nomes e desmadrugamos a noite enteira polas rúas que traman a cidade vella.
para rematar os días entrar en granada.

en badaxoz

en badaxoz xa doulle unha volta equena a cidade, xa que non temos moito tempo e maña xa marchamos para plasencia. non teño moito que dicir deste lugar seco ao que non lle dara tempo de me enamorar, ainda que admiro o silencio das ruas, os nenos que xogan e a familiaridade da parte vella que regalan sombras e algunha igrexa solitaria, ainda que non a dou atopado no mapa que me deron no hotel.
paso por un ciber e decido postar. no hotel hai ordenador pero non funciona. xa ves. unha vez alguen me dixo que estremadura dentro do ranquin de comunidades subdesenvoltas estaba ainda por baixo de galicia. creollo ben. no ciber que estou teñen un virus- iso me dixeron- e non funcionan as tildes. pero segun o encargado podo escribir igual e poñer unha nota aclarando iso ao final do texto.
pois iso.
vou para o teatro, que e onde mellor se esta.

camiño de badaxoz

na autopista alterno a biografia de reinaldo arenas coa paisaxe. a media maña pasamos sevilla, a que vexo de lonxe estirada ao sol. estrañome ante as gruas e contedores nas marxes do rio coma se coñecese o mar a cidade, e o turbio das uagas que baixan serenas. ao lonxe recoñezo polas fotos a xiralda, que se ergue entre as casas acumuladas, postas ao clareo. pero dende a autopista sevilla e so arrabaldos cunha sombra de ouro e olivos demasiado distante. nos arredores o campo engana a ribeira con arbores de sombra minima en ringleira, cuadras, picadeiros e poligonos. e toneladas de escombros dispersas en pequenos monticulos entre os que de vez en cando pasa algunha besta famelica. a brilos de sevilla semellan un espelismo no fondo do horizonte. tamen vexo algunha familia que asenta casas de laton e plasticos que amarelan. construen un patio parea os nenos que xogan a recoller misterios entre as contruccions abandonadas.
cando un bordea unha grande cidade e a mira ao lonxe tan so ve as sua miserias. e quilometros de cable tendido entre torres de metal que rodean as casiñas brancas coma vixias. e nos tendidos, unhas bolas vermellas que se incrustan no ceo tapando a vista das nubes.
pronto pasamos de largo.

morenear

o sol saiu hoxe a cegar as paredes das casas e preñar as terrazas. eu comezo a morenear. a praia énchese de curiosos. a centrakl lechera é o primeiro teatro que coñezo con terraza en camerinos... coma reises estamos!

entre cádiz e o ceo

entre cádiz e o ceo só hai oceano e a brisa xusta para despeinar os tendais da cidade tan tranquila. nestes tres días a cidade deixouse percorrer polas rúas estreitas onde o sol se deita entre os xeranios, polas prazas que se enchen,pasadas as sete,de adolescentes malotes,escúters que rompen a tarde, minisaias de cores brilantes e tabernas de viño e partida. o mellor é botar a andar polas rúas sen pretender que che leven a ningures e entón,ao dobrar unha esquina, aparece un parque de sombra fresca que agarda polo verán, un mercado de flores ou simplemente o mar que bica os pés da fortaleza. ás noites estiran as súas horas intentando o frío sen conseguilo e entón non hai máis remedio que armarse de valor e cañas para saudar a madrugada.
pola nosa parte, e seguindo a máxima de donde fueres haz lo que vieres, entregamos a noite do sábado ao tremendo botellón que se celebra nas prazas cercanas ao hotel. o cóctel inclúe agradables vistas, vodka económico feito en málaga, e adolescencia desenfrenada. aos poucos minutos constantamos con horror que somos de entre miles os máis vellos e decidímonos a pillar pronto, e con bastante sorte, e apousentarnos en tabernas máis animadas, onde o chan non está cheo de cristais, as botellas non teñen a habilidade de voar e as copas, como non, van carísimas.
o domingo achegámonos á caleta, que che ven sendo o riazor de aquí pero coa auga a mellor temperatura e como corresponde á miña condición de turista deixo que o sol me queime un pouco e botamos un julai-bol bastante patético. hoxe tócalle de queimarse aos da peli de alatriste, que teñen a praia e o castelo tomadas.esta mañá achegámonos por alí coa idea de cantarlle aquelo de vexo vigo vexo cangas, pero non temos moito éxito entre os asistentes á rodaxe, que agardan ao sol a chegada dos artistas.
despois adico un bo anaco a buscar un ciber no que non me tanguen e caio nun salón recreativo cheo de bingueiros,limonciños e ruido de engulir moedas.ciber para maiores de 18 anos. flipei.
mañán estamos na central lechera, sala que no ano da explosión en cádiz servía leite para as familias dos barrios destruídos e agora está convertida a teatro.a súa publi e moi parecida á da nasa. miro se teñen páxina web. non. non sei de que me estraño...

a dez minutos

en dous días xa me fixen á vida destas latitdes, que ten un ritmo ben diferente. por exemplo aquí as horas duran entre 100 e 120 minutos, de tres a cinco e media o mundo para e creo que ata retiran as rúas, que non volven colocar ata entrada a noitiña, así que por moito que un non queira durmir non lle queda máis remedio que a sesta. e todo se organiza nun estraño equilibrio entre unha sociedade moderna e a posguerra- pero claro...eu que vou dicir que son da costa da morte!- . por exemplo, para conectarme a interné teño que vir a unha tenda de electrodomésticos e entre batidoras e reloxos casio a muller que rexenta ofrece tres ordenatas a precio de ouro. o ciber dis que o hai, pero non fun quen de atopalo.
pero o mellor a xente. a metade das veces falan sen contar absolutamente nada. onte preguntamos por unha dirección. tras uns minutos de explicacións contradictorias o tipo engade:
- ...y si en dié minuto no llegai, preguntá, porque está a dié minuto.
por suposto.perdémonos.

viva a república!!

feliz día da república!!
(quen lla dera...)

paso o meu aniversario no teatro darymelia.

jaén, e descubro, con sorpresa e agrado, que non teño puta idea de falar español.

jean paul

sorprende dende o principio, é como entrar nun teatro cun machete de cociña. pero facelo cun certo encanto, coa elegancia da esquizofrenia xusta. e unha vez alí enseñarlle aos que observan como observar a jean paul.
vale ben a pena. alóxase hoxe na galán á hora da cea.

saír de viaxe

mercar pilas e auriculares
buscar biquini
faser maleta
rematar texto
enviar texto a maría
chamar
comer o pinto do conxelador
ir a correos
escoller dous libros pra viaxe
postar
faser lista estúpida

por certo

que teño que dicir que o poemario que finalmente escolleu o xurado, que foi tamén o que máis me gustou a min, era, precisamente, o do puto cli que se destartelou na cama o outro día!
ai mariquiña...tanto roñar tanto roñar e ao final....

cartas de navegación

ao final a semana remata atlántica e inqueda coma o nordés, entre o sol e o peso das nubes, que aploman o meu pulso resentido.
a mañá do sábado almorceina con boa xente, apurando autopistas e a ocasión de vernos, e coa marea da tarde achégome a portoabrigo e caio no abrazo grande de lu, que me coida como só ela sabe de ben co seu sorriso. atopámonos nun número par dalgunha das rúas que suben, alí onde a cidade ensina as súas lencerías de trandeiras equilibristas e tellados para antenas e gaivotas. pasa a tarde tan amable entre as catro que nos xuntamos. do da manifa, que esquecemos, enterámonos despois. tamén me fan a crónica da festa das maribolheiras que eu cambiara a noite antes polas faltas de ortografía de diego cousillas . non me apurei para o concerto - por non apurar tampouco a saúde- pero aínda tapeamos por uns céntimos- esas cousas que ten a cidade cando é vella- antes de despedirnos ata pronto e sen que a madrugada nos colla. eu quedo con ana, que lle debo tan boas horas e edredón nórdico e madrugo. viaxo cara a casa, a familia.
na costa o vento sempre sabe a mar bravo. como se cada día estivese a treboada agardando no horizonte pola marea.
aquí de volta,estraño.

- e de poesía, canto?

- pois... de poesía póñame quilo e medio. pero córteme todas as páxinas en dima4 e póñamenlle a todos canutillos ou espirais desas dos cadernos, que con clis son un estorbo para xente coma min,destartélanse e despois non entendo os poemas... todo me parece vanguardista... e non me poña letras inglesas de dous pauciños nin tipografías minúsculas de miniatura chinesa, que se me asusta a miopía só con pensalo. e nada de folios de cores nin mariconadas polo estilo eh!

-e se lle poño un poema por páxina?

- home, iso xa é luxo....

- pois aí ten señora. vaille un pouco de todo.

e así foi como me fixen cun monte de poemarios que me miran de reollo. en iso ando, e na enfermidade das baixas presións, e por iso non ando por aquí.

e non sabe cociñar nada

ven miña nai cear. ten un antollo. vaia.de supeto recordo que algunha vez si que me gustou cociñar.recordo que cociñar me entretía e que cando estaba triste ler e cociñar era o que máis me animaba. porque inventaba de cada vez algo distinto entre as potas.cando cociñaba para dous, para tres, para máis. cando había a quen lle preguntar se tiña algún antollo pra cera e que sacabamos para mañá. pero agora que a soidade se instalou nesta casa cociñar non supón máis que pura manutención.
e é por iso que xa non sei como se cociña nada.

penso durante un bo anaco coa cabeza dentro da neveira.
penso, que che apetecería cear a ti?

concertazo

quería escribir pero non dou topado as letras.
puta madre!



(e agora colacao e pra cama.que abaneo de sono)