31.7.05

onde ninguén pode chegar

hai cousas nas que un superheroe non se distingue moito dun mortal de a pé. onde ninguén pode chegar é unha historia de amor e desencontros narrada coa gracia dos avións de papel cando acariñan as nubes. o sr. diablito crava profundamente as miradas do seus personaxes en nós a través dos cadriños deste relato, tan humano coma os nosos propios recordos. estes días celebramos que, por mediación de castelao, pronto poderemos vela en album.
parabéns sr. diablito, acaba conseguindo que nos enternezan eses tipos que van cos calzóns por riba da roupa ;)

27.7.05

patrocinada por nicetrip

eu tiña a certeza de que a poesía non daba para pagar facturas, pensamento que manteño especialmente despois das últimas experiencias, pero nestes días de patria, antón- un tipo estupendo que rexenta un negocio moi divertido- ofreceuse a me patrocinar os recitais a cambio desta camisola que me senta tan ben.
e como agora me debo ao meu patrocinio e son unha chavala nicetrip, comezo xa a facerlles propaganda e recoméndovos que os visitedes en curros enriquez 29, na cidade herculina

26.7.05

aviso para viandantes

a cidade de pedra intenta enganar ao verán. para iso, alonga as terrazas coma tentáculos, entona as nosas melodías favoritas nas noites estreladas, e nas tardes doces as rúas do centro planean emboscadas onde centos de colegas paran para saudarse. toda a cidade embelece.
con estas tretas pretende reter os viandantes que buscan o mar. ela que descoñece a maneira na que ule o corpo unha tarde fermosa de praia, o peso do salitre que traen os días cando escurecen de súpeto, a delicia de morrer o sol sobre o océano.
por iso eu fago a maleta con miles de libros. e marcho no primeiro coche de liña que saia para a miña casa. dende alí contareivos que agora son poeta con patrocinio.

...cando atope o usb da cámara de fotos...

21.7.05

non é un mal día para empezar

...porque non é un mal día para empezar e mentres os paxaros alineados no frigorífico observan o circo e como ti e mais eu marchamos entre a xente en silencio case como unha fuxida ti agarrándome pola cintura e eu preguntándome onde puxen o tabaco

este bo día que lle roubei ao señor hak remata as once da noite cun recital no avelas(vir). invitados estades.

18.7.05

volver...volver...voooolver....!

coa sensación de que, en contra do que di o cantar popular, unha semaniña enteira non é nada. que máis atardeceres me tivera gustado estar na cidade que se anega, onde o río ten nome de muller.
pero que se lle vai facer. con todo foron días intensos, escribindo moito e fotografiando palabras nesa lingua que resultou ser doce coma as cereixas. ata debuxando con acuarelas prestadas e pouca idea. por agora alá quedou o meu traballo de fotos e textos, colgado por uns días na kultur modell que me dou abrigo.
como xa vos dixen nas poucas veces que me preocupei por atopar ordenador, coñecín algúns poetas autóctonos e descubrín , gracias a inestimable axuda dunha traductora, que hai alemáns con gran sentido do humor e público moi receptivo.o de aquela noite agora xa sabe da nosa cuestión nacional- explicada brevemente en inglés- e de como sona o galego con seseo e gheada.
tamén visitei a cidade das cen avenidas e o seu barrio dos museos, e a festa de fin de semestre da akademia. o bosque bávaro cheo de carballos coma nós quixeramos o noso, o país veciño- pra tomar unha caña desas de medio litro que é o formato máis pequeno que fan alá- e unha festa bá(r)bara onde tomarlle unhas salchichas a ritmo de banda típica e mil cousas máis que daban para encher un mes de estancia.
agora volvo á casa para sandar nostalxias e celebrar patrias.
só me amola saber que na semaniña que botei fóra o xanongoberno deixou ben empeñado este pequeno país...

8.7.05

que tempo fará na alemaña?


estarei unha semaniña á beira do río, e se teño sorte e vagar aínda vos escribo algo dende alá.
mentres tanto portádevos ben -ou non- e non fagades nada que eu non faría. ou si.
agora vou ver se son quen de pechar a maleta e cargala escaleiras abaixo.
mañá xa saberei como se di aeroporto en alemán ;)

7.7.05

a cara b

<>
teño que facer unha recensión dun artigo para dialectoloxía. esta é a cara b da recensión seria que vou entregar. ;)
o artigo é dun tal elixio rivas e o tema é tan apaixoante como a isoglosa pazo/ pacio en galicia. aí es ná. está publicado no número tres da revista verba, alá polo ano 1976. rivas, que debía ser daquela un tipo ben ocioso, contou todos os lugares de galiza que se chaman pazo ou pacio, ou unha evolución semellante do que en latín se dicía palatium.

debeuse sorprender tanto coma min cando chegou á conclusión de que había nada máis e nada menos que 354 lugares con eses nomes e que case todos os que están en Lugo e Ourense, que son os máis, varían entre chamarse
pacio e chamarse pazo. Isto, para alguén de a pé non quere dicir nada, pero para o avespado ollo de filólogo de rivas quer dicir que uns veñen da forma vulgar pazo, que é a forma á que chegaron nonseicantas xeracións de galegos falando galego- e outras tantas da forma semiculta pacio, que ven sendo algo así coma un mamut lingüístico.

e mira ti, que a rivas lle parece tan trepindante a cousa que examina un lote de documentos onde aparecen estes topónimos e comproba de que ano son e como están escritos e aprende as reglas evolutivas do galego de memoria e compara esas dúas cousas. e di que alá polo s VIII, cando os animais aínda falaban, aquilo que en latín era palatium dise de dúas formas, unha vulgar que debería ser palazo e unha culta, palacio, e que de aí é de onde veñen as dúas formas de dicir o mesmo, iso que aos galegos nos gusta tanto.

pero...porqué en lugo e en ourense hai as dúas formas e noutros lugares non?- inquírese rivas ao seu propio intelecto incansable... entón saca o xerais e o estravís, a ver que significa a palabra, que se refire a unha casa señorial, suntuosa... de categhoría, vaia. e compáraa con outras linguas. e alguén lle conta que ten que ver coa maneira na que os romanos colonizaban o país. esquematicamente: unha casa do señor ( palatium) con terras de redor e casas dos que as traballan. aí tendes, unha vila. contra máis indíxenas se axunten á vila, máis grande. pura lóxica. e ao sitio, ás veces, pois... acábanlle chamando pazo.

e as que se chaman pacio? ai amigho...con la iglesia hemos topado. os bispos de lugo, todos moi requintados, cando corría que voaba o século VIII, foron os encargados de facer unha repoboación nas marxes do miño e do sil e non lle ían chamar aos sitios novos pola palabra vella, sendo a igrexa o que era, así que tomaron a forma culta da palabra (palacio) e puxéronlle ese nome ou cousas semellantes. contra o que non puideron nada foi contra a evolución imparable da lingua, que fixo o que tiña que facer e no século X sacoulle o L, como lle ha de pasar algún día á cidade de sir paco.

xuro que onte as tres da mañán pensei en entregar esta...presiso unhas vacasións....

4.7.05

cuqui


algúns sabíades que cuqui era pequeno de máis para ser un oso de peluxe, pero non todos tiñades o pracer de coñecelo. agora a mamá regaláronlle unha cámara dixital e andivemos a retratarnos.
aquí tendes a cuqui lendo mateo mentres eu estudio.
:)