quilómetros mordor

a borraxeira entrou por fisterra e foise deitar sobre montepindo. trouxo ese orballo miúdo que chaman calabobos e espesou a paisaxe estéril co ánimo de ocultala. aínda así, foi un intento inútil. a imaxe resultou se cabe máis espectral ao apareceren entre a nada os brazos negros das árbores, coas falanxes estiradas clamando ao ceo. e os quilómetros volvéronse silenciosos de maneira inquedante. como se nada vivo cruzase durante séculos as paraxes queimadas. agás ese peso de derrota que adquire a borralla no ambiente, que sabe cravar profundo coma o aire dos defuntos.

nas terras de dolor os días son cincentos aínda que a borraxeira levante e o sol alumbre. a terra desfaise co peso dos pasos. e un ten que se apartar dos cadáveres queimados que queren prendelo entre as súas costelas de cetáceo. así é a morte cando arde. nin a terra para, porque cando as choivas cheguen arrastrarán todo cara os areais e descubriranse as laxas rosadas de ferida. triste miseria.

nada prende sobre as pedras. adosados e viradores son das poucas especies que se dan despois do lume. estércanse coa complicidade silenciosa dos que permiten e engordan eles sós coma as carteiras dos ricos. porque o lume será cousa de todos, pero os intereses que o acompañan son cousa duns poucos.

pero hai segredos que o monte non sabe gardar. aquí todo o mundo sabe que é o ceo quen envía as chamas en forma de pequenas bombas que botan as avionetas, de land rovers que perden gasolina. que non hai tantos campistas despistados nin barbacoas de domingo. que arde á tardiña porque os hidroavións non poden traballar na escuridade. que son máis os euros que reparten as terras queimadas e moito o silencio que as cubre. que non hai comisións que investiguen nin leis que castiguen a quen fai bo agosto deste agosto. e que estes son, ademais, xente próspera e respetable.

por iso arde a raiba nos peitos. agárrase ao esternón por non ter por onde saír. quixera saír pola boca pero só lle acordan improperios que non ten contra quen botar. porque hai pirómanos que na súa vida prenderon un misto, que queiman con cheques do banco de españa. invisibles coma fantasmas. aos que lle debemos saír na tele cada mediodía. e eu, se vos digo a verdade, xa vou algo farta de que a miña terra sexa sempre noticia lamentable.

a destempo

aínda me amolou ben non ter podido ir ao viñetas gastar os cartiños en comics, camisolas e novidades polacas e as horas en cervexas. especialmente porque aínda non tiven ocasión de ver en papel a experiencia que o sr. diablito e unha servidora perpetraron para o barsowia que se presentou nestes días.

agora cae un pouco a destempo dicirvos que vaiades por alá pois xa non quedan máis que as casetas desmontadas e a resaca de toda a semana, pero podedes achegarvos as librerías de comics (comiquerías?!) e preguntar polos productos polacos e o último BD que pintan moi chulos. e para rezagados coma min queda a posibilidade de ir ver as exposicións e lamentarse.

para sacar este cravo achégome onte pola mostra de teatro . paso un frío siberiano vendo moby dick- o mellor a balea, sen dúbida- e entro correndo ao salón a escoitar a candi(dopazó). que risas. había ben tempo que non o vía contar tan ben. falamos diso; os bares están ben, si, pero os teatros son os teatros. (menos no caso de galiza, que tamén son teatros calquera salonciño de actos, estrado, palco e en xeral , calquera habitáculo onde caiban os actores).

antes de entrar na sala fíxome nun cartel que di: non está permitido tirarlle comida os actores.

lástima... ;) tiven que comer o bocata á porta.

centoonce

ás veces as mareas do verán teñen o encanto de deitar sobre a area a esa xente que non ves o resto do ano. iso non é moi bo para o estudio, pero é moi recomendable para o espíritu. nunha desas tardes, eu á sombra dunha cabaceira ornamental cos meus libros, aparece por arte de día libre kikoneves e a mosa. cóntanos que o seu centoonce está para saír e xa temos unha boa excusa para chamar ao nenogrande dos creus e ir á langosteira celebralo con area, gaivotas e un exceso de turistas.
recordo a tarde que centoonce chegou por correo.odiei a miña impresora gastatintasestúpida por non poder poñelo sobre papel.odieina porque despois de lelo por vez primeira tiña a necesidade de pasar o dedo por debaixo de cada unha das paloabras para aprndelas todas.escribín a kiko aquela tarde para dicirllo:encantoume.pero o que realmente quería era chamalo para saber como era na súa voz.
polo de agora aínda non é máis que unha "novidade", desas que ninguén sabe cando van saír, pero pronto serán centoonce páxinas coma mensaxes en botellas enviados dende o lugar onde os océanos traman con xenio o mar de fondo. moito me alegro.

crónicas seenses

ano tras ano os operarios de palcos vimianso aparecen polas mesmas datas a recordarnos que se achega a terrible semana da ghunquera, que é como se lle chama á señora que nos patrocina as festas se un vive en see e é fino dabondo para non dicilo en galego. hoxe mesmo un señor de madrí veu dar o pregón para que nos vaiamos dando por avisados. entón foi cando me atopei cos tipos de palcos vimianso.vaia vaia...
eu nese estradiño poñía a lualdao tocando a joplin, que está mañá en malpica facendo exactamente iso,pero creo que a comisión xa teñen outro plan e non ten moito a ver co rocanrrol. queda o consolo de ver mañá ao mítico que toca no lugar do lado -sempre foron máis listos por aquelas terras- e emborracharse cos amigos hasta que os días pasen. escapar do tuning e do garrafón será máis difícil. xa que logo....resade o que saibades por min.

autopoética vs. 2

foto improvisada do meu escritorio onte á noitiña, ...acabáronse os desvelos!! poetas dun só clic!!un inventaso dos aduaneiros e maría ven de revolucionar a espesa poesía patria. ( ríndome ante os seus encantos)

pospost: na imaxe falto eu durmindo sobre o escritorio, pero é que alguén tiña que sacar a foto.
;)