27.9.05

un traballo honrado

outona e mentres as follas comezan a pensar en caer, na miña residencia todo se derruba. estou rodeada de cabróns que me putean e todos se puxeron de acordo para foderme o pouco bo humor que me quedaba. primeiro fenosa- eses impresentables que nos cobran máis do que nos poden servir- xoga a cortarme a luz para averiguar cantos apagados imprevisibles é quen de aguantar o meu disco duro e os seis quilos de carne que teño no conxelador. animados e seguidos de preto por telefónica, eses grandísimos fillos de puta, que levan 15 días tentando a miña paciencia co adsl, que funciona en prácticos intervalos de cinco minutos.
para máis escarnio chamo a ambas compañías, ás que pago relixiosamente, e non hai a quen reclamar. se teño sorte e non teño que pagar 13 céntimos de euro por cada minuto que paso escoitando música polo auricular, esas voces aterciopeladas que me collen o teléfono explícanme que eles só son empregados e que nada teñen a ver co meu problema. maldigo uns minutos e aguántanme, que para iso é para o que lles pagan, e despois agradecen a miña chamada coma se acabase de felicitarlles o nadal.
así todos os días.
eu, claro, quedo igual, coa mesma cara de parva que tiña antes de chamar e só se me ocorre volver marcar . desta vez dinme en telefónica que me pasan cun grupo para arreglarme a liña. a ver se son os rolling, que sempre me gustaron, dígolle mentres me pon a puta canción de antes. e paso outros minutiños soltando pasta. pois están ocupados, dime a señorita. vaia, estarán de xira, penso. pois xa a chamamos nós se ten un número de contancto. non gilipollas, que estamos falando polo vaso de iogur. é ese número que tes en pantalla. e agardo varias horas a que ninguén chame, igual que a semana pasada. evidentemente sigo sen conexión estable.

volvo marcar. maldigo coa música de fondo, aguanto o rollo pregravado e despois o puto naraná naraná naranananaraná, e esa voz que di que siguen atendendo a miña chamada. mentira, porque aínda non me atenderon. ao pouco cólleme unha rapaza, explícollo de novo, repito os datos, cóntolle que estou moi enfadada. ábreme un parte e non pode facer nada máis. que reinicie o ordenador a ver. mire señora, arranxen vostedes o problema que teñen coa miña conexión, que o meu ordenador xa se encarga de apagarmo fenosa cando lle canta as bólas. pois aquí non lle podemos facer nada máis. pois vaia, chamarei ao parlamento, logo. antes de colgar acórdame algo; faga unha cousa señorita, deixe esa merda e busque un traballo honrado.

22.9.05

vigo centoonce

días 61, climatoloxía 22, instantáneas 30, automóbiles 31, oficinas 37, silencios 70, sedantes 72, mañás 61, parecía divertido como o 75, ducha 84, postura 64, estúpidas terrazas 98, dicirse 96, teléfonos 109. un lugar 111.
este venres kikoneves ábrese de centoonce para que o visitemos coma un museo de pequenos momentos. será en vigo, na librería cervantes a partir das oito da tarde. a viaxe non custa nada, o billete a centoonce é de balde. e o lugar merece a pena, boa cidade para pasear cada número na voz de kiko. estades convidados. despois tomamos unhas cañas.

20.9.05

escribindo cápsulas para paleón

é bonito porque che miro e só che vexo sorrir. e a brisa. é estar aquí tan arriba e sen caer coma a noite nos tellados. mirando as antenas e a ti. miro e só che vexo sorrir. e iso ponme feliz, aquí tan arriba.
e porque sonan as nosas cancións favoritas. imos ao almacén,dixéstesme queres vir?que hai? hai unha festa. e eu vin da túa man. pero dende aquí vese a cidade e ti tráesme para que eu a vexa. porque sabes que me gusta de madrugada. déitase. ti tamén ves como se deita e nos chama. por iso sentamos nos bordes das terrazas. e xogamos a cuspir sobre os capós dos coches. e ti pregúntasme onde vai acabar antes de cuspir e eu xogo a averiguar se acertas sobre os taxis. e así alongar a noite ata que o sol alumee e pasee señoras. eu adoro esta cidade que sorrí na túa boca antes do día romper.aí é onde eu vou acabar. na túa boca. debaixo da túa lingua ou que me tragues coma unha cápsula. pero que non veña mañá levarnos na súa tristeza de caídas. porque os días de despois son moi tristes.
déixame que colla a túa man.por iso.
quería levarche á praia. que viras o sol morrer sobre o mar cando avermella. ese sería o teu regalo para que sorriras. mañán levaríache á praia. e deixaríame enredar entre os teus cabelos. pero mañán xa estamos mortas. os días de despois sabes que cortan coma navallas. será terrible.
e que é mellor que me sigas agora. porque mañá será terrible. e agora, caería no teu sorriso. e todos pensarían que nos amábamos.

12.9.05

todo mal


este pedaso de carnotana, como me chama un pedaso de fisterrán, levaba varios días pensando que todo está indo mal. agora xa pode certificar que é así.
(fontes consultadas a miña neveira e o meu ánimo)




postpos: o da bolsa son tomates cherri, o da lata polbo en salsa americana, no caixón de abaixo hai cenouras.o do prato son dúas salchichas milenarias.
non lle vexo posibilidades de combinación a nada...

8.9.05

mallou


o señor hank ensina retrato de venerable rúa infernal e eu - por engañar os nervios que me insomnian- dou en pensar que mallou non vai ser menos. esa terra mítica de cachelos, onde nos seus mellores tempos uns retornados americanos rexentaron no lugar a long play. a primeira discoteca que viron os de vilainferno, cando os de mallou aínda desconfiaban de que aquel sitio non fose unha casa de putas.
o mapa é un compendio de saberes xenercionais e sobremesa de festivo de hai un par de anos.
mallou por dentro. a nosa é a casa da cañona, no medio e medio da laxa. mirando o areal cando atardece sobre macerias. de noite sempre está o mar. ai, como estraño ese ruidiño.

6.9.05

patacas !!!


an de guiner is...patacas!!!! do sr. diablito, que non para de celebrar e acaba de levantarse outro premio, esta vez no certame de banda deseñada da xunta, con esta preciosa historia de tubérculos. a páxina inicial é unha gozada e as que seguen tamén... mil parabéns!
menos mal que unha ten amigos que van dando boas novas...

2.9.05

de novo aquí ou botarse ao regho marela ouh!


saiban meus amiguiños e amiguiñas que xa estou de volta na miña residencia da terra dos arañóns, o que é o mesmo que dicir que non me quedou outra que botarme ao regho e volver á cidade de pedra á que me atan unhas poucas obligacións escolares. xa poden pasar a visitarme, convidarme a xantar e organizar alegres reunións ás que asistirei encantada se os libros mo permiten.
sexa leve...