o punto g

o sr. mata escoitou por fin os meus rogos, que lle deberon pesar na conciencia coma moedas de ouro, e onte concertoume unha cita cun monitor de prácticas. técnicamente era a miña primeira vez, aínda que xa tivera algunha aventura co vehículo do sr. hank e a súa adorable compañeira, así que ía bastante preocupada pensando que pasaría se de súpeto descubría que era completamente inútil e toda a vida me vía condenada á escravitude do coche de liña.

na práctica resultou que parece máis sinxelo do que seguramente é, e a maior das complicacións está en aprender a parsimonia precisa para o exámen. como iso de facer así co brazo dereito levado cara atrás , con estes dous dedos presionando sobre tal sitio, separándoo do corpo de tal outra maneira....vaia, dous minutos de explicación para dicirme que puxera o cinto. e toda unha cerimonia como se fosemos os tripulantes da sputnik.

en canto acendo o coche, e a modo de gracia para romper o xeo, o monitor, tras explicarme como se arranca, bautiza ese punto que ten o embrague como o punto g. a media tarde o destino e a miña impericia, volven a súa propia gracia contra el, que adicou a segunda hora de práctica a berrarme cálaseche porque te pasas do punto g! porque te pasas do punto g! eu, armada de paciencia, intentaba concentarme e coordinar pés e mans mentres el poñía cara de agobio. e cando me comecei a fartar de que me apurase e xa tiña algunha serpe na boca para soltarlle, resulta que rematou a miña hora e quedei coas ganas.

o que máis me vai custar de aprender a conducir vai ser aprender a calar. está claro.

hoxe repito, mesma hora mesmo lugar, e levo todo o día impaciente. xustamente hoxe que din na tele que queren que os noveles non anden de noite. están tolos estes romanos! se iso vai adiante esixirei que unha patrulla de tráfico me agarde á saída do cine para traerme de volta á casa.

os empregados de correos

cal é a razón que leva aos empregados de correos a chamar sempre ao meu timbre para que lles abra o portal? é algo que realmente me intriga porque en todas as casas nas que vivín, á hora da ducha concretamente, soa o telefonillo e aí está o tipo dos correos, que nunca trae nada para min - excepto facturas- e sen embargo todos os días me saca da ducha. iso ata hoxe. hoxe pasei de abrirlle. que carallo, eu xa levo uns anos duchándome en dous tempos e cabreándome antes de almorzar, agora tócalle a outro. así o fixen. deixei que o aparello soase un par de veces e fixen coma que non ía comigo. tal foi a miña sorte, que hoxe si que traía algo para min. un paquetiño pequeno e gordecho que viña dende a alemaña. o que traía dentro eran postais da cidade e esa bolsa tan maqueona que vedes na foto. mándama un poeta de impecable letra e mellores poemas. gustoucheme ben...
tanto, que ata me sentín mal por non terlle aberto ao de correos... pero iso xa se me pasará o luns cando me saque da ducha de novo. agora vou ir lucir a bolsa polo mundo.

cidadespanto

o outono que se meteu en todos os meus zapatos regala pequenos froitos, ideais para combatir catarros e tardes solitarias. as primeiras castañas dormen no leito do forno e os venres nas terras dos arañóns saben a rosquiñas e uvas que arrecenden. agardo visita de lu para tramar de novo e mentres non chega paseo por cidadespanto guiada polo sr. diablito, quen coas primeiras choivas abriu as tapas dos cadernos de tormentas no album05, onde cada mes fará dúas entregas.

eu pola miña parte rendo as horas libres e as viaxes de autobús- ás que me condena aínda a autoescola que non me da chamado para as prácticas- e leo xespir. tamén escribo cousas para esa cita da que vos falei, que definitivamente vai cambiar de día, non sei moi ben para cal, e aínda está sen título. acabarame pasando coma a meus pais cando eu nacín, que lles apareceu o tipo do rexistro na casa para que me puxeran un nome dunha vez.
e para rematar esta tarde de zapatillas e manta de lá, dentro dun anaco collerei abrigo e bono10 e sacarei o fuciño fóra para achegarme ata o teatro. preciso un pouco de tranquilidade para pensar, xa que durante un par de meses volvo a ter compañeiros de piso e agora somos tres vivindo neste espacio ridículo pensado para un e pequeno. e é un bo sitio o teatro para pensar, ademáis do único lugar onde se pode dicir merda e a ninguén lle parece mal.

días para o outono

os días deste outono inspiran tardes de café e lecturas das que eu non podo disfrutar aínda que tampouco me queixo. pola contra, corro pola cidade dun lado para outro, atendo mil cousas distintas, fago malabares coas horas, chego xusta a ensaiar e saio tan tarde que durmir é un mero trámite para erguerme outra vez coa axenda na man. por iso son poucas as horas que podo pasar por esta casa, e menos as que paso pola outra.
nestes poucos minutos que teño de tranquilidade antes de que todo se apure de novo, escribo sobre as idades e os aniversarios ao sr. diablito, que de mércores implacable celebra 28 outonos. para el celebracións e os mellores desexos, que xuntos vexamos muitos invernos chegar.

quería tamén contarvos polo miúdo que os venres estarei aquí, tomándolle algo en boa compaña. e que por suposto estades convidados. que busco canción e nome para tal cita e que se aceptan suxerencias.

en teoría

en teoría esa empresa tan xenerosa que xestiona as miñas viaxes virtuais acaba de subirme a velocidade a un mega co cal cesarían os cortes de liña cos que viñan agasallándome no último mes. isto do mega ten moita coña porque hai un par de tardes pasou un técnico a revisar a miña conexión, difunta durante catro días, e despois de moito analizar no módem e seguir cable por toda a casa, co conseguinte desplazamento de mobles, optou por correxir a ubicación do microfiltro e ir mirar a central a ver se o problema era alí. por certo que discutimos un anaco por iso do microfiltro e a súa relación coa calidade da miña conexión e cando se cercionou de que non me ía convencer de que é normal que o adsl suba e baixe a canda as mareas por influxo da lúa, despediuse amablemente. non sen antes contarme que seguramente os cortes se debían a que estaban subindo a conexión a un mega.
creo que o están facendo para que por fin navegemos ao medio que pagábamos antes.

o mellor do caso foi cando o tipo me chamou dende a central para me dicir que o meu problema estaba arranxado e que xa tiña conexión. cito a conversa porque son incapaz de novelar sobre ela:
el, pois si, era un problema da central. agora xa está arranxado. intenta conectarte
eu, si, agora vai. muitas gracias.
el, é que están subindo as velocidades a un mega, agora xa tes un mega.
si, xa vexo que o marca aquí..
el, pero vas notar que che vai ir un pouco lenta a conexión...
eu, incrédula, ai si?
el, segurísimo, si, algo máis lento que antes...

eu flipo, claro. que me devolvan o medio mega de antes. aínda que polo visto a historia ten unha explicación lóxica, que o técnico tamén me facilitou por teléfono. é que faltan uns cables por conectar na central - a punto estiven de dicirlle que rendera a viaxe- e ata que non veñan conectalos. burocracia digna do mesmísimo parlamento europeo. nin sequera fun capaz de contestar.
así que en teoría o mega está aquí pero eu non podo velo. de calquera maneira non sei que faría o meu pc cun mega. non creo nin que lle caiba dentro.
tamén, polas mesmas teorías, son conductora dende hoxe. pero só é en teoría, porque me falta aínda examinarme da práctica ;)

os días entretitirinidos

entre os titiriteiros os días levan máis de vintecatro horas e dan para facer mil cousas.
polas mañáns, antes de que chegue o público, todos na sala corren. hoxe o rei de la gotera de la azotea non atopa a coroa, mariquilla axeita a mata de albahaca, os músicos ensaian e o resto da compañía levanta paredes de tea que han de ser o castelo e a casa da protagonista.

á porta os espectadores agardan facendo fila, de dous en dous, collidos da man. cando entran ata eu me teño que me agachar para entregarlles uns programas. ningún levanta máis de un metro de altura. para moitos é a primeira vez que van ver o teatro e os seus ollos ábrense inmensos. son encantadores, falan, berran e dan patadas nas sillas cando o malo se achega por detrás. e cando o espectáculo remata nunca preguntan como está feita esta ou aquela cousa. marchan coa maxia dos títeres prendida das pupilas.

despois visitan as exposicións e aí si que preguntan polas historias dos libros, ou polo nome do rei mouro que ten cautiva a melisenda. queren tocalo todo e resístense a volver ao autobús que os agarda para ir ao cole.

cando se despiden e van rúa abaixo berenguela dá a hora de xantar e a tranquilidade aínda non a cheiramos. mediodía é case unha voda. tres mesas longas de xente compartimos brindes e historias, mareamos aos camareiros, contamos as novidades da mañán e os plans para a tarde. as sobremesas pasan rápidas e intensas. e as tardes agardan ao fondo da rúa. cada un corre á súa encomenda cargando cos párpados.
á tardiña, imos achegándonos ao principal. desta volta o público agarda nas terrazas tomando cañas. estes son dos que preguntan como funcionan as cousas pero tamén engrandecen a mirada cando os títeres falan. cando os vexo sair pregúntome porque non irán de a dous collidos das mans.

despois queda aínda recoller, deitar os títeres, cargar e ir cara o restaurante da cea, onde os compañeiros deixan o bisté para aplaudir á compañía que entra. e así a noite entra conversando ata a unha da mañá e non te das nin conta do canso que estás. os titiriteiros póñenlle un sorriso a todo. e cando por fin enganchas a cama, sacas as gafas e estiras o corpo pensas que estarán facendo mariquilla e o rei, que hoxe era a súa noite de vodas.

correo para maria

regreso á casa demasiado cansa e calculo que o resto semana titiritil vai ser toda así de intensa. por fin subo o correo que se acumulaba na caixa, incluída esa factura que leva un par de semanas. sácoa de debaixo dos quilos de papel publicitario dos que non se escapa nin vivindo en casadiós.

sempre pensei que se os autobuses non chegan puntuais é porque non os conducen os repartidores de publicidade.

o correo máis ben escaso, maiormente facturas e correpondencia destes señores tan amables que promocionan sarténs e xogos de toallas. menos mal que viña a programación da nasa que é lectura máis agradecida.

aínda botei unhas risas.
;) resulta que ven a nome de maría.

lunicetrip

lualdao leva camisola nicetrip azul con emotivos motivos (outro regalo promocional), nariz de plástico de todochino
( dúas nun euro) e toda a tarde tirada no sofá vendo a vida pasar na compaña dunha servidora.






postpost: imos a plantexarnos seriamente facer un catálogo de chavalas