12.1.07

dende o colexio




atopámonos nun negocio. el ía mercar nonseiquedixo e eu andaba por alí botando un ollo. dende o colexio que non nos viamos, díxome, xa choveu, xa. pois si. e en vilainferno con máis ansia que noutros lados, pensei eu . contoume a que se dedicara nos últimos anos ( algo que eu nunca soñara para el porque cando eu o coñecín el quería ser astronauta ou futbolista) , por onde andivera, que atopara un bo traballo que lle permitía pagar descansado as hipotecas, sinaloume onde vivía, porque era moi pretiño de alí, que porqué non pasaba a visitalos un día e só lle faltou sacar a foto da muller da carteira. despois dun anaco de amable conversa preguntoume que tal estaba eu, ao que respondían que bastante agripallada, e a que me dedicaba.

...

quedei en branco. como aquel día que fun pedir o paro e me preguntaron exactamente o mesmo.
(naquel momento ía responderlle á funcionaria que a nada, do contrario non iría solicitar o paro, pero ao final contestei calquera outra cousa aínda que fose mentira)
mirei para aquel tipo que antes fora neno e que había tantos anos que non vía, tentando imaxinar como lle quedaría agora un daqueles mandilóns de raias azuis que nos poñían de críos para as aulas de pretenolóxicas. pero non daba imaxinado tal cousa nin querendo. os anos caéronme enriba de súpeto, coma caen os pianos dos debuxos animados sobre os desafortunados. contestei o primeiro que me ven á boca, co recordo da inquisitoria mirada da muller do inem daqueloutra ocasión pousada sobre min.

...pois.... leo moito, vou gañando a vida, escribo, aprendo, amo e estraño, amo e son feliz, ás veces non son nada feliz, ás veces coma hoxe estou enferma e aínda así sorrío, vou de excursión, leo poemas en alto e se che digo a verdade nin sequera sei cantos anos hai que cotizar para que che pasen unha pensión. e... e nada máis. e ti onde traballas logo?

na delegación de facenda. díxome . bah! éche un choio coma outro. apostillou sen moita ansia.

e logo non che gustaría máis ser astronauta? ía preguntar eu ao velo tan triste.

pero parceume de mal gusto.

19 comentarios:

oko dijo...

s, sinto medo de acabar sendo así

Mario dijo...

Unha vez un rapaz angolano me leu as liñas da mao en Lisboa. (O feito de que fose angolano e fose en Lisboa non aporta nada á historia, pero dálle o toque exótico.) Segundo o rapaz ía vivir unha vida longa e feliz, ía ter amor a maos cheas até o final dos meus días e ía ter moitos cartos, pero había perdelos todos e morrer pobre coma un can.
Eu creo que o último está directamente relacionado co dos anos eses que tes que cotizar para unha pensión.

mariademallou dijo...

hehe...pois son 15, nada máis e nada menos, os anos que hai que traballar para vivir a vellez de rentas. salvo que teñades a sorte de herdar grandes fortunas ;)

Begoña dijo...

María, preciso un enderezo de correo electrónico teu para comentarche unha cousa. Poderíasmo enviar a carapola@gmail.com? Grazas.

Begoña

TXARI dijo...

os sonhos nunca se perdem e aindaa havías de sacarlhe um sorriso de inquerirlhe tal pensamento...ainda que o bonito é aceptar a túa vida, os éxitos e os fracasos que se levam enriba...

saritajess dijo...

maría, este é o post máis bonito de todos

Anónimo dijo...

Bueno,
trátase de choiar para vivir
e non de vivir para choiar.
Namáis vivir, que sería o ideal, resulta que é difícil...

Fight for your rights!

bandini dijo...

los funcionarios también tienen su corazoncito e incluso un pasado de niño normal...y tú muy mala leche;)

Caufield dijo...

bravo!!
:)

A rapaza do arco dijo...

Este post teu transmite perfectamente o que veño sentindo nos últimos meses. Nunca pensara que fora a ter medo de convertirme nunha adulta, semellaba algo tan normal como que che medrara o pelo e ao mesmo tempo tan misterioso que de seguro pasaría unha noite calquera mentres durmía. Porén, agora que os meus familiares adultos comezan a escoitarme cun mínimo de atención e que os cativos me falan como a unha persoa maior... teño medo. Estou procurando gardar todo o po máxico que son capaz de xuntar por se unha mañá esperto e resulta que me volvín un deses adultos grises.
Encantoume o post, e unha das cousas máis fermosas de ti é que aínda che queda moito de nena :)

eue dijo...

Imos morrer.

De todas todas.

Deixo aquí unha homenaxe solidaria para todos/as aqueles/as que cotizaron os 15 anos (ou máis) e nunca chegaron a cobrar a pensión.

Algún día habémosvos vingar, compañeiros/as

gustavo harvey dijo...

Saudos Concelheira! Nom tivem tempo de ler detidamente o contido do seu blog mas já está nos meus favoritos porque nada mau pode sair de tam excelso cérebro.

Como me fas de rir!!

Beijos em triângulo como petiscos de omeleta de patacas!

besbellinha dijo...

Igual che dicía que lle gustaría ser futbolista que a día de hoxe cotizan menos de 15 anos pero xa teñen para toda a vida.

Ti síguete adicando a moitas cousas que nos alegras a vida :) e os meus bicos son redondos como o borde dos vasos de tubo dos cubatas!!

Anónimo dijo...

Unha cousa é perder a inocencia,
outra cousa é ter mala conciencia...

Juaz! Juaz!

Olves dijo...

Lo de definirse con categorías fijadas por otros es una putada. A mí en el INEM siempre me pasó (además de que había que explicar de manera comprensible qué rayos era eso de la Filología, claro).

Por otro lado, bien mirado no viene mal tener a un conocido en Hacienda, ¿no? Quién sabe cuándo puede ser útil.

Pero ese desgarro que supone el paso del tiempo...

mariademallou dijo...

non pensara no do coñecido en facenda olves ;) si no do paso do tempo...

arsenio dijo...

Eu creo que estas cousas funcionan igual ca unha cadea ecolóxica desas.
Se falta unha especie insignificante de lagarto que parece que non pinta nada e que ademais é feo, iso acaba desencadeando un desastre ecolóxico que extingue unha pila de especies máis.
Así que se non houbese xente que lese poemas en alto, eu quero pensar que a natureza faría que acabasen por desaparecer os funcionarios de facenda, os funcionarios do inem e tamén os astronautas.

Neil Armstrong dijo...

Pero os astronautas tamén somos funcionarios, non?

mariademallou dijo...

ostias...é serto!