4.2.07

a casa grande

A pequena Alicia corría sen alento e os seus pés afundían na espesura das follas secas que alfombraban o chan do outono. Os zapatos novos, pensaba, os zapatos negros e brillantes que lle mercara súa tía debían estar agora cheos de lama. Pero aínda así corría sen deterse e cada vez o camiño a enterraba máis fondo facendo máis difícil avanzar. Os zapatos amarrábana ao chan e enchíanse co peso da terra. E Alicia só desexaba que súa tía estivera agora alí, aínda que fora para berrarlle por lixar os zapatiños de domingo que tanto tivera que aforrar para mercarlle. Pero con todo, corría e corría, sen facer caso das advertencias de súa tía porque como estragues os zapatos nunca has de ter outros coma eles. E notaba o bafo do can que a seguía, as súas patas fortes batendo na superficie da terra, xusto atrás dela. Tan preto que xa estaba para collela cando Alicia entrou na finca porque as portas estaban abertas. Avanzaba nun último esforzo por atopar alguén naquela casa grande que se erguía entre as árbores. Nin sequera mirou atrás cando a viu alzada sobre o terreo brando, coa súa torre que clamaba ao ceo, e por iso non se decatou de que o can parara a súa carreira e quedara á porta da finca. Porque os animais teñen un sentido que os homes perderon cando gañaron a fala e saben ventar o prohibido, polo que deteñen o seu paso cando non deben pasar. Pero Alicia non se decatara de nada diso. E nin o pensara, pois todo se lle ía en correr. E cando atopou a porta aberta, en entrar. E subir apurada as escaleiras chamando por alguén que alí vivira. Cando pasou dentro a porta fechouna o vento, ou iso lle pareceu a Alicia. Porque o aire fixera tamén asubiar a madeira das fiestras e pasara coma un suspiro para o interior da casa, onde todo quedara en silencio, a penas iluminado polo sol de outono que caía xa de tarde e douraba a penumbra. Alicia, co bater da porta, parou no corredor do piso máis alto, recostouse contra a parede de papel floreado e deixouse escorrer ata o chan para recuperar os folgos. E así podería estar un bo anaco ata que lle volvera o respiro se non fora porque de súpeto nada se escoitaba alí dentro. E iso non a calmou a pesar de que sabía que o can xa non a seguía. Que quedara fóra ladrando no medio da tarde.

Ola, ola ... pero ninguén contestaba. Só os rumores da tarde entre as árbores.

Entón Alicia baixou as escaleiras que xa esqueceran o que era rinchar ao paso de pés tan novos. Buscou a cociña que estaba no primeiro piso, moi cerca da rexa porta de entrada, e pasou dentro. Sentou nunha banquetiña onde sacou os zapatos negros e tan bonitos, e míraos agora todos perdidos, porque ten razón miña tía que di que non vallo para ter nada, que todo o estrago, tan finos como eran. E dedicou un bo anaco a sacar a terra que a fuxida lle metera dentro e limpalos cun trapiño vello que atopara no fregadeiro. E toda esta operación estaba musicada pola pinga que caía da billa, exacta como un metrónomo, ata que un paxaro negro pousou na fiestra e comezou a bater co bico no cristal, como pedindo que lle abriran.

Iso mesmo foi o que Alicia fixo cando rematou a limpeza. Abriu a fiestra e o paxaro entrou. Pousou sobre a mesa e mirou á nena durante un bo anaco. Estrañado, movendo as poutas sen decidir onde ir, coa cabeza de esquerda a dereita e de dereita a esquerda e os ollos cravados na cativa como se quixera interrogala. E cando Alicia se achegou a el coa mans estendidas en sinal de agarimo o paxaro abriu o bico e rompeu a calma da tarde.


- Onde está Dona inés?- preguntou

Pero iso nin sequera sabe Alicia se o escoitou ou non, porque só recorda que as pernas notaron o formiguiño do cansazo mentres a friaxe lle subía ata as meixelas, ordenándolle aos ollos que se pecharan e ao músculos que non tiveran máis daquel corpo miúdo que agora caía espatallado no chan.




...

1 comentario:

Danny Raatzke dijo...

fermoso conto o de Alicia, probe rapaza! ainda fala a bronca da tía... :)