5.3.07

a muller do cadro



a muller do cadro honraba todas as tardes o seu café das cinco, puntualmente ás cinco, porque a verdade, a ela nunca lle gustara o té pero sempre fora muller de costumes e ríxida en horarios. nin sequera sendo moza, estando enferma ou viaxando do brazo do seu xa finado compañeiro, que fora home de marina, recordaba ter pasado un só día sen tan pequeno pracer. e con todas as cousas que a muller vivira -tempos malos, outros mellores e algún digno de esquecer no fondo da memoria- con todo, en ningún deses momentos faltara un só día á cita estimulante e amarga do pocillo. ela sempre soubera apañarse para xuntar uns poucos gramos que fervía repetidas veces con tino de alquimista e ollo farmacéutico. e cada tarde, ás cinco, exacta e puntualmente ás cinco, a muller do cadro iniciaba a súa particular cerimonia. sempre en silenzo inmenso que detía as estancias.

porque ese era un dos principais requisitos para a perfecta comunión coa tal substancia. esa mínima intimidade outorgada pola fumegante cunca servíalle para escoitar os seus propios pensamentos resoando entre orella e orella.

e tal constancia reflexiva, pensaba a muller do cadro, era a razón última da súa saúde de ferro e do seu ánimo pétreo. e tamén da súa, por que non dicilo, lonxeva e dourada idade.

sen embargo unha tarde, a súa hora xusta e puntual, cando a muller do cadro se dispoñía a verter un copiño de leite sobre o seu escuro néctar, un home de aspecto desaliñado parou á súa fronte nun café, nese café do que ela era cliente da máis queridas. e con soberana desvergoña, propia seguramente da xuventude, como ben matinou a muller do cadro, aquel insolente comezou a riscar no seu caderno liñas e borróns que a cada paso a buscaban coa vista para levala á páxina .
e nin unha palabra lle dixo, nin ningún outro ruído se escoitaba en toda a sala salvo aquel pequeno riscar de grafito que se entremetera entre a muller do cadro e a súa cunquiña sanadora.
e por primeira vez a muller, seria e firme como era, foi incapaz de disfrutar do seu café.

por primeira vez pensou que a súa existencia silenciosa e apracible estaba sendo perturbada.

e máis aínda. por primeira vez a muller sentiu unha curiosidade inmensa. algo que a desconcentraba completamente. e por moito que intentaba volver á súa cunca, por moito que porfiaba por deixarse levar polo aroma cálido que manaba dela, en fin, por moito que trataba de seguir ao seu ... non foi quen.

así é que se ergueu, algo irritada, para que ocultalo, coa intención de preguntar a aquel mozo que era o que o facía crer que ela desexaba ser retratada. e especialmente quería preguntarlle, sen ánimo de agardar resposta, quen se cría el que era para deter, co seu inoportuno acto, tan enorme gozo. un dos poucos, por certo, que a esta altura a vida lle regalaba.
e xa estaba disposta a espetar o seu amargo xenio en plenos fuciños imberbes cando puido ver, aínda sen terse achegado de todo ao mozo ensimesmado, que a imaxe retratada a lápis era a dunha muller de xesto rexo e solitario, que en nada se semellaba á idea de pracer que nalgún tempo o seu paladar recoñera.

e foi desta maneira que a muller do cadro calou todo canto tiña na punta da lingua e volveu ao seu asento decepcionada.

e alí, rompeu a chorar amargamente. lamentaba todos e cada un dos minutos estragados tras o pálido veo de fume que ascendía ata enturbarlle a mirada.



17 comentarios:

mariademallou dijo...

fotografía tomada en pontevedra por iniciativa de sarajess que viu á muller e a imaxe.
un bico, ghuapa.
;)

sara jess dijo...

outro pra ti...

imaxinaba algo semellante a esta historia.

ghrasias por contala...

Danny Raatzke dijo...

certo! recordoa...sentada soa!

fermosa historia ;)

besbellinha dijo...

Ía preguntar se a foto a sacaras ti, pero xa teño a dúbida resolta. Que tristeza me meteches no corpo, pero que ben cadran a historia e a fotografía xuntas. Saúdos!

roi dijo...

Que historia máis triste,pero hei de admitir que é redonda e fai que teñas un ollo nas letras e outro na foto en cada momento.
Noraboa.

marcos valcarcel dijo...

Homenaxe a Carlos Casares. Convite á blogosfera galega

O próximo venres, 9 de marzo, vanse cumprir cinco anos da morte de Carlos Casares, falecido en Vigo o 9 de marzo do 2002. Carlos Casares foi un excelente escritor, un magnífico conversador e tertuliano e, para moitos/as, un amigo e un referente moral.
Propóñovos, se vos parece ben, facerlle unha pequena homenaxe dende a blogosfera galega (refírome a todos os blogs de galegos, de nacemento e de corazón, que se reparten por todo o planeta). Ó cabo, Carlos era un apaixonado dos aparatos e trebellos tecnolóxicos máis orixinais e tamén estaba entusiasmado co mundo virtual e as posibilidades de Internet. Non chegou a escribir un blog, pero tiña un xeito de blog nos xornais (“Á marxe” en La Voz de Galicia), co que comunicaba todos os días con milleiros de galegos e galegas, sendo o columnista máis seguido da prensa galega. Consta ademais que moitos dos seus amigos e colegas chamábano a cotío dándolle datos ou comentarios sobre os temas que trataba nas súas columnas: o equivalente ó que hoxe son os comentarios ós nosos textos nos blogs.
En fin, que se vos parece pertinente, sería moi fermoso que o 9 de marzo todos os blogs que queiran publiquen un pequeno texto en homenaxe a Carlos Casares, lembrando a súa obra e a súa personalidade. Queda feito o convite.
(www.asuvasnasolaina.blogspot.com)

mariademallou dijo...

pois...muitas ghrasias a todos polo xabón ;) e polo convite, marcos.

A Raíña Vermella dijo...

Que bonito, María. Dan ganas de pechar o propio blog e deixar de escribir caralladas. Un bico:)

Anónimo dijo...

"Non chegou a escribir un blog, pero tiña un xeito de blog nos xornais (“Á marxe” en La Voz de Galicia), co que comunicaba todos os días con milleiros de galegos e galegas, sendo o columnista máis seguido da prensa galega."
Eu bem me lembro da crítica literária, e do comentário de textos que faziamos com as suas colunas, nom si, Maria?, entre ti, o Suso e mais eu, no Burbur, in illo tempore.
Saudades, morrinha...

igor

mariademallou dijo...

hehe...si eu tamén lembro aquelas tardes, quei daba de si casares ....
;)
e que ben o pasabamos con tan pouco

gustavo harvey dijo...

Molas mais tu!

R.R. dijo...

Boísimo texto. Uf. Fai que suscriba e me reafirme na opinión da Raíña Vermella.

bandini dijo...

es mejor no levantar la cabeza de la taza de café, porque fuera de eso todo es insípido e incluso impertinente. lo malo es que encerrado en uno mismo envejeces sin darte cuenta.

me encantó.

un abrazo

mariademallou dijo...

saudiños a todos. non se vos ocurra fechar os vosos blos! non me faghades carghar con ese peso na miña consiensia ;)

Efory Atocha dijo...

Oye, prepare tiempo: aviso de que llegarán Cubanos, unos cuantos seguramente, a tu blog. Bicos.No leí el texto, lo veo a ahora.
Ch.

From Hell dijo...

fermosa foto...

Torreira dijo...

Fermoso texto Srta Mallou