27.6.07

o sereno



dende que me erguín a cabeza non parou de doerme e o mundo enteiro confabulou contra tal suplicio ata ben entrada a tardiña. a mellor hora do día chegou un instante antes de a noite deitarse sobre o lombo da costa e acendérense as cociñas dos veciños en concilio de sarténs fumegantes. foron uns poucos minutos. no patio de luces o silencio era por fin unha ausencia de televisores e pratos en mans torpes que, malia a súa delicia, estaba condenada a non durar. sabíamos que no momento máis insospeitado pezas de vaixela kamikaces de calquera veciño frustrado virían estragalo todo sen mínimo miramento. pero mentres durou foi gloria.

toda a cidade se detivo neste cuarto.

detivéronse os nenos que choraban e as gaivotas dos tellados foron desterradas. cesou o tráfico e os martillos eléctricos das obras, calaron as batidoras, aspiradores, lavadoras e outros martirios domésticos. fixeron uns minutos de silencio os ascensores que chían, os zapatos de tacón mal solados, os teléfonos que timbran e ninguén atende, as motos de escape libre
...

daquela eu tiña unha pregunta rondandome a cabeza dorida. aínda non chegaba máis que ao rango de pregunta sinxela, nin sequera sombra de preocupación das de verdade, pero a noite anterior non pegara ollo e aquilo non había paracetamol que o atallase. por iso os mellores minutos que o día regalou antes de a noite deitarse, detiveron as miñas mans sobre o i-ching en busca de consello.

o sereno. o sereno trae ventura.
a imaxe da serenidade é un lago xunto outro lago.


aquilo valeume. un só caracter chegou como resposta. concentreime en estar naquela imaxe. ambos lagos eran paisaxe solitaria desas nas que os paxariños cantan e as flores das amendoeiras abanean as sombras da tarde que se alonga. era fermoso.
pero pouco durou. faltaban poucos minutos para as dez cando a furia se apoderou de novo do patio interior. xa caía choiva de veciñas que poñían roupas a pingar sobre as terrazas, chamaban por teléfono e non respondían, choraban os nenos e ninguén os acudía, asaltaban bancos e sonaban as alarmas, desgarrábanse as gorzas dos suicidas arrepentidos partindo a tarde, ladraban insistentemente os cans de ton agudo das mulleres dos banqueiros, e nas televisións homes moi serios e agraviados ocultaban co seu volume alto outras mesquindades maiores que pasaban no mundo.
nin lagos nin amendoieiras nin paxariños nin toda a capacidade evocadora da ilustración chinesa puideron nada contra a miseria humana.
concluín que eramos moi afortunados porque non sabíamos manexar un rifle.
o i-ching é case coma google. sempre ten respostas.



12 comentarios:

sara jess dijo...

lindo

:)

pipi das meias altas dijo...

gustoume moito. Seguro que poucos escriben coma ti, por eso se morden de invexa. Pero estaremos aí cando gañes un Príncipe de Astúrias ou un Cerventes, espera e verás.

Anónimo dijo...

é complexo conxelar o son, os berros, o barullo que enxordece as cidades
penso que terei que consultar o i chin de cando en vez pra sandar os meu oidos
moi fermoso

Mr Tichborne dijo...

gustoume tanto coma o anterior. Tamén o presentaches ó concurso?
Fermoso coma o silencio.

mariademallou dijo...

o relato é productos de acontecementos ocorridos nestes últimos días. e inspiración do i chig, sabio libro entre os sabios ;)

serenidade para todos.
e un regaliño que vos deixarei aquí dentro dun anaco;)

besbellinha dijo...

eres unha xoia maría, bicos moza guapa e todo o meu apoio.

Mr Tichborne dijo...

outros respostarían coa carraxe, ti escribindo. Unha lección.
unha aperta

bouzafria dijo...

Concordo con mr tichborne. Gustoume moito.

TXARI dijo...

moi bo maría, dende logho que se nota que exprimes neronas tódolos días para almorçar... um saudinhoooo!!!

Anónimo dijo...

maría, unha pregunta, non gostas das maiúsculas?

Calidonia dijo...

A mellor resposta é ese regaliño que saíu hoxe na Regueifa.

Pra namorar os sentidos.

Bicos desde Berlin sector Sur.

Moralla dijo...

Ola María!
Dinche a noraboa polo Premio de microrrelatos de Ourense a través do Blog de Marcos Valcárcel, pero xa hai días. Agora dígocho no teu blog, parabéns, sobre todo levando un premio que leva o nome de Carlos Casares que escribía artigos e obras do mellorciño.
Por certo, sei que o teu lema era Annabel Lee, e esa canción-vídeo, cantábaa Santiago Auserón na Bola de Cristal, e aínda é das miñas favoritas, ás veces báixoa do You Tube, a letra é preciosa.
Unha aperta de Yoli