memoria das páxinas

maria do cebreiro enviu un regalo polo que agardaba con emoción. o regalo de maría é de papel, os seus dedos corren con caligrafía de letrado polas súas páxinas. hai recortes de xornal que recordan datas, billetes de autobús de viaxes solitarias, anaquiños de cousas a través dos que andar por un ano. é un lugar. unha estación. unha casa nunha rúa portuguesa, o plano dun mundo.
cando a pecho por vez primeira déitoa ao caron das miñas vellas libretas. a chegada da de maría remove un pouco o estante. muda. parace outro. as cousas que sobre el descansan de súpeto aparecen á vista.

collo unha das outras libretas. cando as pecho e se mudan aos estantes o que conteñen deixan de ser notas, poemas, enderezos ou citas.
a illa é un animal de gran peso.

convértense en diarios de feitos que as fixeron abrirse para seren tatuadas. sensacións que gardan sobre o ocorrido realmente e o novelado pola memoria.

nesta hai moitas liñas riscadas. a penas entendo uns poucos versos.

consolo do estranxeiro triste,

as mans de cristal da moza

algúns que despois dun tempo foron ordenándose entre as follas.

impenetrable e fermoso como os espellos de xeo,

o doutro ruso en matemática

impartía clases de piano

aínda que a maioría desapareceron

a pequena, que se volvía máis e máis perversa
consumía aqueles momentos doces
que desaparecían nos días posteriores ás noites

foron cubertos por listas de recados.

filtros chocolate
luces nadal
recoller plotter
mercar cds

non esquencer chamar

ou nunca chegaron a estar alí. como a fotografía tirada coa vella yassica. nela víase o danubio medrado de auga.esvaído.

a fotografía nunca foi pasada a papel. iso converteuna nun obxecto practicamente invisible. e pouco quedou daquel río na memoria do libro.