unha habitación con vistas

unha habitación con vistas, como a que desexa lucy no filme de james ivory, é o que ofrecemos para quen se anime a ser o noso compañeir@ de piso nunha vivenda con todas as comodidades da vida moderna situada no paseo de ronda- ao pé de riazor- na cidade da torre.
a casa é grande grande, con esa madeira francesa no chan, calefacción, wifi, vitrocerámica, micro e un lavaivaixelas, que nunca usamos, pero aí está. temos ademais un gran salón presidido por unha tele sony e unha ampla coleción de películas en dvd. por suposto, temos dvd, o contrario sería un absurdo.
somos tres encantadoras personas moi traballadoras e tranquilas, coas que aínda podes botar unhas risas de vez en cando. coñecernos non ten precio, pero o cuarto si: uns 155 euros. así que se estás interesad@ ponte en contacto cunha servidora no seu meil: casatlantica@yahoo.es.
un blog tamén vale para isto.
;)

contar as nubes

de ningures chega a noticia da publicación do inventario de nubes, libro feito das narracións premiadas do mítico certame ourense de relatos para a mocidade. o nome vénlle do relato de mr tichborne, que resultou primeiro clasificado e o libro completano os catro relatos máis que aparecen tamén no título, e que son laranxas amargas de beatriz lorenzo, mathemática de mario otero, orfeo alleado de miguel segador e unha benquerida desta casa, a encantadora -e prometedora- alba cid, con un acordeón para a nostalxia.
parabéns!

o medo

cando o medo aniña no peito do cabaleiro a raíña advírteo, mesmo agardando a longas xornadas de viaxe, no seu retiro de pedra. de súpeto o tempo vira, pesa de treboada que se contén. ela sabe, son as aves. saen das entrañas da pedra sombriza. atravesan as carballeiras antigas en exército e chían con acentos húmidos que escurecen a tarde ao seu paso. buscan a figura amarga do rei que perde a vista dende o alto da torre da garda. a dama Gwenhwyfar sábeo ben. son as aves. en constante círculo rodean a alta torre e agora calan. e o voar das súas ás abaten ao monarca, que en loucura, presinte as súas poutas afiadas. ela no seu claustro tamén ve as sombras dos paxaros que agora o cercan. e que rosman con voces velenosas enfermizas palabras repetidas.
os nosos corazóns escravos, os nosos corazóns escravos.
a dama sabe que nin todos os homes fieis do rei poderían nada contra as aves que o van arrastrando en rabia crecente ata que a fin empuña á súa espada e atravesa un dos bechos nun golpe brutal.
entón a banda toda silencia o seu arrolo ao instante. baixan o voo e pousan o seu xesto de loito no prado. ollan ao rei e a torre que o garda con firmeza. e a penas se moven inquedas, porque a fermosa Gwenhwyfar sente deter o seu alento nun fío que lle atravesase lento. o rei por fin comprende. e os ollos énchenselle de auga . pois nas entrañas da ave que tomara e abrira con sabia precisión de vinganza, atopa o pequeno corazón ferido de quen un día o acompañara.


postpost: o texto foi escrito sobre a ilustración de rubín e formará parte da exposición coordinada pola agpi que ten como tema común o medo. se queredes saber o porqué deste paxaro destripado que dou para esa pequena historia- homenaxe ferriniano, por se non o notarades ;)- pasade polas tripas do señor diablito para descubrilo.

trisilábico arsenio dous puntos

peta


co océano enteiro atrás desa porta
sente achegárense dentro
pasiños mornos

pés pequenos de andrea


de seguido
retórcense as entrañas do ferrollo
ata un estalo rotundo que soa a fractura
e dentro
de súpeto
prolóngase un silencio
impropio

unha quietude desconcertante
antes de abrir

e a el deténselle todo o sangue no peito
e logo rebenta e espállaselle polo corpo a golpes brutos


con todo
moi
interiormente
ese sinal de incerteza confórtao

aí dentro
andrea comparte con el
sensacións do corpo

ático, arsenio iglesias

chegoume un meil que desatou unha serie de pensamentos fiados. o centro social a treu, paraxe entrañable onde nos atopamos por vez primeira, anuncia unha serie de festas para recaudar fondos e poder seguir adiante coa súa actividade. esta nuite será a primeira, a partir das 9 da tarde. a consigna e pasalo pipa e darlle uns pesos a ganar ;) eu convidaríache a unha chea solidaria no garito se beberas. e se non tivese comprometida a tarde a uns quilómetros de distancia nunha outra carallada ecolóxica.
arsenio, por certo, onte estiven con teu primo nun recital de campo á sombra de rosalía;) o libertador de escravos xuntou un puño de xente interesante. perdestes momentos antolóxicos, como escoitar de viva voz os haicus(haimedos) de leo e os versos rabudos do inxenio de xía. mario presentou porque o mandamos e xa levaba unha axuda e lorena souto estreouse esa noite. perdestes a dani que se despachou simpatía e o seu estilo pulro e o home que chegou na liña azul cos versos entre os dentes. como ves, unha xuntanza na que se faltaba alguén poderías ser ti.
cúidate alá onde estás. abrígate. que dis que esta fin de semana entra a neve. e virás un día que mario quere presentar o libro na coruña.
saúdos

dende o colexio

atopámonos nun negocio. el ía mercar nonseiquedixo e eu andaba por alí botando un ollo. dende o colexio que non nos viamos, díxome, xa choveu, xa. pois si. e en vilainferno con máis ansia que noutros lados, pensei eu . contoume a que se dedicara nos últimos anos ( algo que eu nunca soñara para el porque cando eu o coñecín el quería ser astronauta ou futbolista) , por onde andivera, que atopara un bo traballo que lle permitía pagar descansado as hipotecas, sinaloume onde vivía, porque era moi pretiño de alí, que porqué non pasaba a visitalos un día e só lle faltou sacar a foto da muller da carteira. despois dun anaco de amable conversa preguntoume que tal estaba eu, ao que respondían que bastante agripallada, e a que me dedicaba.

...

quedei en branco. como aquel día que fun pedir o paro e me preguntaron exactamente o mesmo.
(naquel momento ía responderlle á funcionaria que a nada, do contrario non iría solicitar o paro, pero ao final contestei calquera outra cousa aínda que fose mentira)
mirei para aquel tipo que antes fora neno e que había tantos anos que non vía, tentando imaxinar como lle quedaría agora un daqueles mandilóns de raias azuis que nos poñían de críos para as aulas de pretenolóxicas. pero non daba imaxinado tal cousa nin querendo. os anos caéronme enriba de súpeto, coma caen os pianos dos debuxos animados sobre os desafortunados. contestei o primeiro que me ven á boca, co recordo da inquisitoria mirada da muller do inem daqueloutra ocasión pousada sobre min.

...pois.... leo moito, vou gañando a vida, escribo, aprendo, amo e estraño, amo e son feliz, ás veces non son nada feliz, ás veces coma hoxe estou enferma e aínda así sorrío, vou de excursión, leo poemas en alto e se che digo a verdade nin sequera sei cantos anos hai que cotizar para que che pasen unha pensión. e... e nada máis. e ti onde traballas logo?

na delegación de facenda. díxome . bah! éche un choio coma outro. apostillou sen moita ansia.

e logo non che gustaría máis ser astronauta? ía preguntar eu ao velo tan triste.

pero parceume de mal gusto.

lecturas

o día cinco , cando cheguei de madrugada á casa, dixéronme que sorprenderan a tres tipos raros que se colaran para deixar non sei que paquetes dentro dos nosos zapatos. era unha historia un pouco absurda, porque seica entraron de noite e en silencio pero non levaron nada. pero non vou ser eu quen desconfíe aquí de miña nai.

o caso é que me deixaron un libro que cada vez que o abro me dá vértigo. 1001 libros que seica teño que ler antes de morrer. pois vaia encomenda, pensei, porque algúns aínda teñen unhas páxinas.

iso que significa, que me portei ben ou mal?

a festa prometida

saiban, queridos amigos, que para celebrar a entrada do aninovo e como última actuación da programación cultural do pub gueto- agradecidos a pitu, rexente do local e ideólogo destas iniciativas- o día 4 de xaneiro celebraremos unha festa recital ao máis puro estilo onde estea un cubata que se quite un soneto. festa na cal estaremos suso bahamonde, sara jess, lucíaldao e unha servidora pinchando música marchosa e recitando non só textos da nosa autoría, senón tamén escollidos poemas da literatura mundial. todo isto para reivindicar o valor festivo das letras. xa que somos desa xente que cremos que ler, e escribir, non é un acto aburrido e solenme que haxa que deixar para as intimidades das bibliotecas, senón que pensamos que é tan entretido como andar de carallada.
sei, sei ben que cée queda a desmán do resto da terra coñecida, pero aínda así, están todos convidados a acompañarnos esa noite, víspera da víspera de reis. ou sexa, un día coma outro.

postpost: nótese o rendemento estético que dou o papel de parede ese das flores...mimá....