28.2.07

poema exquisito de corpo presente

non sei se xa lles chegou pero andaba pola rede un poema deses que se escriben nos panos dos garitos, xa saben, deses que o primeiro verso sempre é gracias pola súa visita, e cando eu o vin xa tiña varias versións.
a idea naceu da man de igor e pouco a pouco iranse vendo os froitos. a intención, demostrar que a poesía é de todos.
e que hai unha certa luz incomprensible na distancia....

continúen vostedes mesmos

;)

26.2.07

saír de librerías ( 3x2)



prepárome para saír de librerías. levo dous libros na cabeza; as horas de maría de paco souto e o alento da musa de alberte momán. o primeiro é libro moi agardado para os que adoramos as letras do autor de furtivos (a percebeira é unha illa/ a illa ten nome de peixe esquivo...). as horas de maría foi premio johán carballeira na pasada edición e promete versos preciosos dos que paco sabe tecer con aire de mareas.
pola súa parte, as musas de momán abren a colección literal da difusora das letras, espazo que dedicarán á narrativa e á poesía. neste relato que arranca detrás dunha caixa rexistradora alberte achégase ás historias de personaxes frustrados que buscan o seu lugar.
de seguro serán grandes compras. e con oferta, pois o alento das musas trae como presente o caderno de poemas déixanse levar do mesmo autor.

23.2.07

nisto andamos



e por iso non atendemos ata o luns.
;)

19.2.07

sck




na miña onda de nunca chegar en tempo cheguei tamén tarde a supercablekis, grupo xa de culto segundo o señor harvey, que foron reseñados na mondosonoro no ano06 antes de pasaren a mellor vida. o caso é que cando os coñecín, xa de corpo presente, mediando o encontro as ondas do e-music, quedei en shock. lamentei non poder asistir xa a ningún concerto, nos que facían bailar melenudos a ritmo de base electrónica. e todo así, cun portátil, unha guitarra e muito berro alieníxena. pero para consolo, a virtude da rede regaloulles unha segunda vida máis alá da terrestre. e tamén unha maqueta que aínda anda polo mundo cal grial.
os fieis xa sucumbimos ao after effect.
e vimos a luz... don llu nou?
;)

15.2.07

estiven en ...babel

fotos club Babel 104
bonito nome para un bar que se chama club. o local é impresionante, as fotos tampouco desmerecen e a programación chama por un a berros. poden ver algunhas imaxes no seuspace pero non é o mesmo que estar alí. dígolles que merece coller o coche e facerse os quilómetros ata a muralla para ir a algunhas das citas que teñen para febreiro. ou simplemente para botarlle un ollo.ou un cubata,vamos, o que lles pida o corpo.

7.2.07

berlin vs.2.0


pronto o pequeno berlín estará de novo na rede, da man deste gran home e lugar. e acompañado algunha pequena sorpresa. pero aínda non debemos desvelalo todo. por agora, sirva como adianto a nova portada saída do xenio do señor diablito. un regalazo que lle agradezo eterno.
aí queda. chulísima.
o resto saberano con tempo.
;)

5.2.07

os nomes que nos rodean



marcial villamor era carpinteiro, sindicalista e amante dos libros. e nun tempo que parece lonxe pero non o é, as súas ideas e a súa loita valéronlle a marcial acubillar unha bala na cabeza. vós, que sodes xente lida, saberedes apreciar a relación que hai entre a descripción inicial e a bala resultante.
a súa é unha das moitas historias que a guerra decidiu agochadar baixo a pesada lousa do silencio. e baixo ela seguiría por sempre de non ser pola labor da súa familia, que vos anima a asinar para que a súa memoria, e a de outros coma el, nos manteña alerta. o que propoñen é que o seu nome sexa o dunha das rúas de compostela.
para moitos, que as rúas se chamen de tal ou cal maneira pode non ser máis que unha seña útil para o tránsito urbano, pero a realidade é que os nomes que nos rodean falan do que somos e do que queremos ser. aquí na cidade da torre, sen ir máis lonxe, non che é o mesmo quedar na praza de españa que no campo da leña, con seren o mesmo lugar.
deterse a preguntarse de onde ven o nome desta rúa, ou quen sae nas avenidas e quen nas estreitas do barrio é unha maneira de coñecer o lugar que habitas. o mundo que nos rodea. así é que esas placas azuis que adornan as esquinas berran aos catro ventos quen somos, que contamos sobre o que fomos e como o contamos. e dado que a historia xa a relataron durante moito tempo os mesmos, non che é un mal momento para pedir un pouco de xustiza. e que se faga.
e que poidamos un día deternos á altura do número sete da rúa marcial villamor e saudar ao señor bandini, quen virá da man do seu fillo explicándolle que hai máis alá do ceo azul ou porqué os vasos non teñen tapa.

4.2.07

a casa grande

A pequena Alicia corría sen alento e os seus pés afundían na espesura das follas secas que alfombraban o chan do outono. Os zapatos novos, pensaba, os zapatos negros e brillantes que lle mercara súa tía debían estar agora cheos de lama. Pero aínda así corría sen deterse e cada vez o camiño a enterraba máis fondo facendo máis difícil avanzar. Os zapatos amarrábana ao chan e enchíanse co peso da terra. E Alicia só desexaba que súa tía estivera agora alí, aínda que fora para berrarlle por lixar os zapatiños de domingo que tanto tivera que aforrar para mercarlle. Pero con todo, corría e corría, sen facer caso das advertencias de súa tía porque como estragues os zapatos nunca has de ter outros coma eles. E notaba o bafo do can que a seguía, as súas patas fortes batendo na superficie da terra, xusto atrás dela. Tan preto que xa estaba para collela cando Alicia entrou na finca porque as portas estaban abertas. Avanzaba nun último esforzo por atopar alguén naquela casa grande que se erguía entre as árbores. Nin sequera mirou atrás cando a viu alzada sobre o terreo brando, coa súa torre que clamaba ao ceo, e por iso non se decatou de que o can parara a súa carreira e quedara á porta da finca. Porque os animais teñen un sentido que os homes perderon cando gañaron a fala e saben ventar o prohibido, polo que deteñen o seu paso cando non deben pasar. Pero Alicia non se decatara de nada diso. E nin o pensara, pois todo se lle ía en correr. E cando atopou a porta aberta, en entrar. E subir apurada as escaleiras chamando por alguén que alí vivira. Cando pasou dentro a porta fechouna o vento, ou iso lle pareceu a Alicia. Porque o aire fixera tamén asubiar a madeira das fiestras e pasara coma un suspiro para o interior da casa, onde todo quedara en silencio, a penas iluminado polo sol de outono que caía xa de tarde e douraba a penumbra. Alicia, co bater da porta, parou no corredor do piso máis alto, recostouse contra a parede de papel floreado e deixouse escorrer ata o chan para recuperar os folgos. E así podería estar un bo anaco ata que lle volvera o respiro se non fora porque de súpeto nada se escoitaba alí dentro. E iso non a calmou a pesar de que sabía que o can xa non a seguía. Que quedara fóra ladrando no medio da tarde.

Ola, ola ... pero ninguén contestaba. Só os rumores da tarde entre as árbores.

Entón Alicia baixou as escaleiras que xa esqueceran o que era rinchar ao paso de pés tan novos. Buscou a cociña que estaba no primeiro piso, moi cerca da rexa porta de entrada, e pasou dentro. Sentou nunha banquetiña onde sacou os zapatos negros e tan bonitos, e míraos agora todos perdidos, porque ten razón miña tía que di que non vallo para ter nada, que todo o estrago, tan finos como eran. E dedicou un bo anaco a sacar a terra que a fuxida lle metera dentro e limpalos cun trapiño vello que atopara no fregadeiro. E toda esta operación estaba musicada pola pinga que caía da billa, exacta como un metrónomo, ata que un paxaro negro pousou na fiestra e comezou a bater co bico no cristal, como pedindo que lle abriran.

Iso mesmo foi o que Alicia fixo cando rematou a limpeza. Abriu a fiestra e o paxaro entrou. Pousou sobre a mesa e mirou á nena durante un bo anaco. Estrañado, movendo as poutas sen decidir onde ir, coa cabeza de esquerda a dereita e de dereita a esquerda e os ollos cravados na cativa como se quixera interrogala. E cando Alicia se achegou a el coa mans estendidas en sinal de agarimo o paxaro abriu o bico e rompeu a calma da tarde.


- Onde está Dona inés?- preguntou

Pero iso nin sequera sabe Alicia se o escoitou ou non, porque só recorda que as pernas notaron o formiguiño do cansazo mentres a friaxe lle subía ata as meixelas, ordenándolle aos ollos que se pecharan e ao músculos que non tiveran máis daquel corpo miúdo que agora caía espatallado no chan.




...