29.6.07

berlin por fanny +alexander


fanny e alexander coñeceron berlín. así naceu o audio book de preciosa música que podedes descargar da regueifa plataforma , onde está tamén a nova edición dixital con deseño reformado do gran rubín e presentación de mario regueira. con el vos deixo:
Ás veces un amante pode ter un ollo de cada cor, como algúns gatos, como David Bowie, ou como o espírito das cidades divididas. Non é estraño, nese caso, que alguén dea en chamarlle Berlín, porque ademais a sonoridade do nome pode traer arrastrado o sabor de certos doces con améndoa e podemos sentilo rebentar na boca en pequenas triscadelas de tenrura. Pouco importa que o escenario do amor sexa a capital contemporánea da nosa poesía. Un amante que ten un ollo de cada cor merece que o seu libro se chame Berlín.

Ás veces unha escritora ou escritor soña con ser arquitecta ou arquitecto, e gostaría de deseñar planos nos versos. Que alguén poida pescar unha cidade mergullada e poñela en orde lendo o seu libro, ou mesmo reconstruíla despois das catástrofes partindo do compás das páxinas ao pasarse. E apesar de que os cinemas arden, os locais fechan ou cambian de nome, e de que algún día até expropiarán as hortas, os parques, ou as prazas, hai unha cidade que non é Berlín que poderemos recoñecer co libro na mao. E descubrirlle de paso o porto oculto e os menceres onde os nomes se escriben deliciosos baixo as árbores.

Ás veces unha voz de muller segue a subvertir papeis na poesía contemporánea, e consegue acadar centralidade para cantar á fatalidade e a tenrura do amor sen complexos. E ao tempo, inventar unha cidade, un can chamado Chespir, un amante cos ollos como Bowie, e a ela mesma e ás palabras. E mesmo un outro, o mesmo, para sempre, (como no disco de Lou Reed), Berlín.

E ti que o leas


todo un regalazo que lles agradezo inmenso ;)

27.6.07

o sereno



dende que me erguín a cabeza non parou de doerme e o mundo enteiro confabulou contra tal suplicio ata ben entrada a tardiña. a mellor hora do día chegou un instante antes de a noite deitarse sobre o lombo da costa e acendérense as cociñas dos veciños en concilio de sarténs fumegantes. foron uns poucos minutos. no patio de luces o silencio era por fin unha ausencia de televisores e pratos en mans torpes que, malia a súa delicia, estaba condenada a non durar. sabíamos que no momento máis insospeitado pezas de vaixela kamikaces de calquera veciño frustrado virían estragalo todo sen mínimo miramento. pero mentres durou foi gloria.

toda a cidade se detivo neste cuarto.

detivéronse os nenos que choraban e as gaivotas dos tellados foron desterradas. cesou o tráfico e os martillos eléctricos das obras, calaron as batidoras, aspiradores, lavadoras e outros martirios domésticos. fixeron uns minutos de silencio os ascensores que chían, os zapatos de tacón mal solados, os teléfonos que timbran e ninguén atende, as motos de escape libre
...

daquela eu tiña unha pregunta rondandome a cabeza dorida. aínda non chegaba máis que ao rango de pregunta sinxela, nin sequera sombra de preocupación das de verdade, pero a noite anterior non pegara ollo e aquilo non había paracetamol que o atallase. por iso os mellores minutos que o día regalou antes de a noite deitarse, detiveron as miñas mans sobre o i-ching en busca de consello.

o sereno. o sereno trae ventura.
a imaxe da serenidade é un lago xunto outro lago.


aquilo valeume. un só caracter chegou como resposta. concentreime en estar naquela imaxe. ambos lagos eran paisaxe solitaria desas nas que os paxariños cantan e as flores das amendoeiras abanean as sombras da tarde que se alonga. era fermoso.
pero pouco durou. faltaban poucos minutos para as dez cando a furia se apoderou de novo do patio interior. xa caía choiva de veciñas que poñían roupas a pingar sobre as terrazas, chamaban por teléfono e non respondían, choraban os nenos e ninguén os acudía, asaltaban bancos e sonaban as alarmas, desgarrábanse as gorzas dos suicidas arrepentidos partindo a tarde, ladraban insistentemente os cans de ton agudo das mulleres dos banqueiros, e nas televisións homes moi serios e agraviados ocultaban co seu volume alto outras mesquindades maiores que pasaban no mundo.
nin lagos nin amendoieiras nin paxariños nin toda a capacidade evocadora da ilustración chinesa puideron nada contra a miseria humana.
concluín que eramos moi afortunados porque non sabíamos manexar un rifle.
o i-ching é case coma google. sempre ten respostas.



22.6.07

alugueiros antigos

É aí, nesa rúa que sube. A partir desta liña a cidade sábese vella e proletaria, as trandeiras equilibran lencerías desgastadas entre as antenas. Todo está cheo de gaivotas. Aniñan no alto dos edificios.

Este é. O noveno onde madamme Satén gañou a magnitude das boas de plumas e as sedas vermellas. Non está baldeiro aínda que llo pareza. Escoite. Aquí había alfombras que silenciaban os pasos de baile, portas acolchadas que enganaban as risas e teas que impoñían miopías ao desexo. Todo permanece intacto.

Foi aquí onde moitos anos cultivou madamme Satén vaporosas imaxes de delicias. Ela, que foi ama de casa clandestina que citaba ao sol nas súas persianas. Por iso no noveno hoxe as fiestras aínda saúdan cun ollo chiscado ao patio das sabas de franela.

- Que tristes veciños de ule e vichís, fillas de saias tabladas!

Pero no noveno non. Ao noveno chegara o imperio da china en pocillos de papel de arroz. Entraran de estraperlo os aromas dos tés máis escollidos, adormecera a mapoula as intencións dos que bicaban a madrugada. Aquí mesmo as verdades eran nomes de portos en linguas estranxeiras.

- O noveno de madamne Satén. O mellor bordel dos sete mares.

Ela, dos seus peitos de nai, dou de beber aos homes sedentos do mar. Ata que coñeceu a quen amar tanto. Pero todo foron promesas de salitre que secaban ao sol, que nunca se cumprían. E el deixou de visitala cada ano. E ela sentiu a perda tan profundamente que chegaron a acumularse os días e o local entristeceu. Os mariñeiros deixaron de acudir ao seu canto de sereas. Amarelaron as fotografías douradas.
E madamme Satén comezou a recoller o seu corazón de cristal.
Abandonou o negocio o mesmo que a vida a abandonara a ela.

- Esta casa e eu, ambas en ameaza de derrube.

E agora vostede pense se será quen de habitar este corazón en profunda derrota. Advírtolle que a vivenda ten moita humidade.





postpost: este contiño e eu imos esta tarde a ourense :)

17.6.07

memoria das páxinas



maria do cebreiro enviu un regalo polo que agardaba con emoción. o regalo de maría é de papel, os seus dedos corren con caligrafía de letrado polas súas páxinas. hai recortes de xornal que recordan datas, billetes de autobús de viaxes solitarias, anaquiños de cousas a través dos que andar por un ano. é un lugar. unha estación. unha casa nunha rúa portuguesa, o plano dun mundo.
cando a pecho por vez primeira déitoa ao caron das miñas vellas libretas. a chegada da de maría remove un pouco o estante. muda. parace outro. as cousas que sobre el descansan de súpeto aparecen á vista.

collo unha das outras libretas. cando as pecho e se mudan aos estantes o que conteñen deixan de ser notas, poemas, enderezos ou citas.
a illa é un animal de gran peso.

convértense en diarios de feitos que as fixeron abrirse para seren tatuadas. sensacións que gardan sobre o ocorrido realmente e o novelado pola memoria.
nesta hai moitas liñas riscadas. a penas entendo uns poucos versos.
consolo do estranxeiro triste,
as mans de cristal da moza
algúns que despois dun tempo foron ordenándose entre as follas.
impenetrable e fermoso como os espellos de xeo,
o doutro ruso en matemática
impartía clases de piano
aínda que a maioría desapareceron
a pequena, que se volvía máis e máis perversa
consumía aqueles momentos doces
que desaparecían nos días posteriores ás noites

foron cubertos por listas de recados.

filtros chocolate
luces nadal
recoller plotter
mercar cds
non esquencer chamar

ou nunca chegaron a estar alí. como a fotografía tirada coa vella yassica. nela víase o danubio medrado de auga.esvaído.
a fotografía nunca foi pasada a papel. iso converteuna nun obxecto practicamente invisible. e pouco quedou daquel río na memoria do libro.


15.6.07

propaganda simpática


antón, tes cousas que son auténticas xenialidades.
;)

11.6.07

clásicos populares

bomba de aghua 80 euros
correa de distribusión 20 euros
man de obra 30 euros
gharrafa de anticonxelante 10 euros

condusir un clásico da ford...iso non ten presio

porque hai cousas que só os cartos poden pagar, empresas que me debedes pasta....ide arriando

;)

4.6.07

pouco

blogueo pouco. escribo tamén pouco. descúlpenme. outras parvadas teñen a miña mente ocupada.

pronto acabo. ameazo con volver e contar berlín.

mentres tanto, cúidense.