así foi, mon

foi que marchastes dese xeito que marchan os silenciosos e sen previo aviso que se presentou o teu sorriso grande a baterme na memoria. non podía o teu recordo vir doutra maneira. chegou exactamente igual a ti, con esa habilidade enorme para alegrar as tardes de ansia nas que tramabamos ser máis felices algún día, co peito aberto en abrazo e as ilusións todas prendidas da túa mirada limpa. presentouse o recordo de ti cargando días nos que porfiabamos por cambiar as cousas que nos tocaran e afundiran, e aínda nos máis duros, a túa imaxe era sempre luminosa. era sempre un claro entre o espeso da vida, unha alegría de encontrarse contigo, un pracer de compartir, de conversar e camiñar ao teu lado.
eres tan grande mon, que por moito que a terra che leve sempre quedarás en nós.

retornar

poñamos que tomei unhas vacacións virtuais que ían ser uns días e foron un mes. que outras labores me entretiveron e así pasou medio verán e eu fóra desta casa deixándoa ao voso coidado. agora volvo e muitas gracias por me lle dar de comer aos pitos e virme muxir as vacas. sinto coma se retornara da américa coa maleta de cartón amarrada cun cordel. non, non fixen fortuna, pero trouxen un poema
;)

ao chegar ao poema e no primeiro verso, a casa
verás a casa deitada na tarde,
solaina de portas abertas, e con tal luxuria
que na seguinte liña
desexarás ser a brisa que agora entra
e a dous centímetros exactos de caricia
percorre as súas estancias e colma as cortinas.
pero ti,
chamada por unha das palabras escritas máis abaixo,
cruzarás a eira ata o xardín e alí
baixo unha sombra que as follas tezan
sentarás a escribir un poema
no que ti mesma observas o terreo e o edificio e alguén
que chega

é alguén anterior a ti
un home de cabelos grises que garda a casa
pero que no poema é aínda neno e de ollos vivos
que baixo sombra idéntica
e nesta mesma tarde que detén este verso,

senta no espazo exacto, idéntico
ao que ti ocupas,
e no seu caderno escribe
que ti estás aquí
no final do poema

pero que non es a única.