19.6.08

plan (segunda parte)



un anaco máis adiante, cando xa os folgos obrigaban a ramón a suplicar por reducir a marcha, detivéronse nun semáforo que estaba vermello e axudaron a unha muller a baixar polas escaleiras do mercado o carro do rapaz. e a muller agradeceullo con cadensúa mazá que acababa mercar e que lévenas, lévenas, que están moi boas. e ela recorda telos visto marchar roendo na mazá. foron indo, con igual apuro, cara a grande avenida que atravesa o centro.


mentres tanto, e non lonxe de alí, tres homes en funda azul, comezaban a poñer placa no ático dun edificio en construción veciño á sede bancaria máis importante da cidade. metros abaixo, no soto da obra, trafegaban outros dous que, de cando en vez, miraban os seus reloxos, maldicían os motores dunha afamada casa americana de coches e a fachenda dun tal roi, ao que o meteran no asunto polo que o meteran, segundo dicía un deles. aínda así, ao outro parecíalle este un razoamento pouco convincente, pois aquel era unha idea caralluda, un plan perfecto e aqueles dous imbéciles íano botar todo a perder! e todo isto víao e escoitábao sen descoidar detalle, don alfonso rodríguez de santos, hoxe xubilado acollido á beneficencia do albergue das carmelitas, home ocioso e asíduo espectador de obras da construción, si, pero en tempos un dos máis coñecidos dandis da cidade, como a le lle gustaba recordar.

pois sabes o que che digo, que como non cheguen imos sen eles, aseveraba o máis pequeno dos homes da funda porque, segundo el, os de arriba non ían botar a mañá coa placa aquela, o encargado estaría para chegar e había que lle dar vida ao asunto que ían dar as oito e media e non andaban ben de tempo.

e, malia que estaba disposto e xa se erguera con ánimo de actuar, o outro atallouno e tendéndolle un cigarro díxolle que agardase, porque nin sequera tiñan o atuendo adecuado, así mesmo dixera, como recorda don alfonso, e que aquel non era un choio de facer en funda. e preguntoulle se tiña o coche aparcado no sitio que conviñeran, ao que o dos apuros respondeu que si. e observaron o tráfico da cidade que era pouco porque, como ben apuntou don alfonso, xa moitos comezaran as vacacións estivais.


soaban as oito e media cando ramón e roi chegaban á rodonda da fonte onde as gaivotas se bañan os días de calor. alí roi detívose ante a cristaleira da óptica franquiciada que ocupaba boa parte de mazá.


ramón, agarda un intre que imos parar aquí facer un recado.

pero que recado nin que carallo! céntrate ao que imos roi, que están agardando por nós!

se só é un minutiño, home, que acabamos desguida.

a ver roi, pódese saber que se che perdeu a ti agora na óptica?!

ti só prepárate, que a este tipo téñolle eu unha xurada... e mentres, abría a bolsa de deporte e revolvía dentro buscando algo.

pero que dis, oh?

isto éche unha cousa de xustiza poética, ramón!

pero a que vén agora este asunto de vendetas?! ramón non era quen de seguilo. só pensaba no feito de estar parado nunha das beirarrúas máis transitadas da cidade, atónito, vendo as feituras do seu compadre.


este cabrón, ramón, rascoume os cristais das gafas novas da filla e despois desentendeuse do asunto e botoulle a culpa á rapaza, o moi...! pero ramón non sabe que máis porfiuo o seu compañeiro porque o que fora xa o dixo tapando a cara coa media de nylon que sacara do bolso.

que nos imos meter nun lío por unha parvada, roi...

que poñas a media hostia! que a este tipo vaille acordar a allada!


(...)

3 comentarios:

Jenny jirones dijo...

María,

mañana taré na Coruña presentando´l poemariu "Últimas cartas a Kansas" (La Bella Varsovia, 2oo8) con Elena Medel y Yolanda Castaño.
A les ocho la tarde na Salita de Juegos (Campo de Artillería, 10).
Por si te apetez y te vien bien.

besín,
sofía

mariademallou dijo...

que mágoa máis grande non poder ir...negocio coa medel un teu libro como premio de consolación;)

muita sorte.
biquiños

neno dijo...

pinta ben o plan...agardo con ansia coñece-lo desenlace da óptica.
bicos aos tres!!!