3.9.08

existir e máis aló

viña para aquí para falar diso que está embaixo e darlle todo o meu apoio a arsenio iglesias (o poeta de fene, non o zorro de arteixo), pero pasei antes polo sitio do levantador e atopeime coa caixa de pandora aberta e tódolos males, prexuízos e algún que outro complexo da literatura patria ceibos e desbocados. o culpable de abrir a caixa dos tronos, xa saberían pola prensa, foi a estrela da literatura comparada george steiner, home sabio, si, que non por iso está libre de dicir algunha algunha barbaridade de cando en vez. e esta foi unha das veces. ao debate acoden voces valiosas como a de arturo casas, home a quen nesta casa se admira especialmente pola súa serenidade e sensatez intelectual. arturo pon sobre a mesa grandes interrogantes sen resposta que falan da necesidade de proxectar unha imaxe digna –ou unha imaxe, cando menos- de nós mesmos, da nosa literatura, lingua e cultura, fóra de nós, polo mundo adiante e máis alá. son moitas as causas que se poden anotar –e xa houbo quen as anotou, e con pericia- sobre a nosa invisibilidade como cultura máis aló do telón de grelos... e o debate está ardente. eu quero consolarme pensando que a labazada de steiner servirá para facer unir esforzos neste traballo hercúleo que é saír do minifundio. non creo que haxa que convidar a ninguén a unha cuchipanda para informalo das nosas glorias literarias nin mandar a touriño polo mundo co sempre en galiza debaixo do brazo (anque mal tampouco lle facía) e descoñezo cales son as medidas a tomar para tornarse sistema literario existente, ou se un instituto rosalía (e dios a teña na súa gloria porque aquí témola tódolos días na boca) vai ser a solución a este mal. supoño que máis ben unha conxunción de iniciativas, actuacións e sobre todo planetas, porque escaparlle a cousas como o manifesto da lingua común esa, á galicia bilingüe, e a outras ignorancias que nos circundan require practicamente unha conxunción astral milagreira.

e digo eu...será que o galego xa non existe e os escritores foron os últimos en enterarse?!

por favor, que alguén me avise se é así. mentres tanto -e a falta de máis normalidade (eu, sinceramente, xa creo que nunca estaremos máis normalizados) sigo sachando na leiriña que me tocou deste monte sen parcelaria que é a literatura galega. porque se fóra somos invisibles dentro a cousa non está moito mellor. penso ás veces, a verdade, que nos comen os toxos...

1 comentario:

Alfredo Ferreiro dijo...

A cuestión que nos movía era falarmos de que facer para mellorar a situación. Mellorar sen esquecer o principal: á mañá habemos de saír de novo co sacho ao lombo.
E observarmos os toxos. Se cadra...