20.10.08

homes e máquinas



A porta entreábrese. Asoma unha muller corpachuda que a chama con voz grave. Ela obedece e pasa. Entra nunha sala escasamente iluminada. Persianas botadas e luz de flexo sobre o escritorio.

Sen mediar palabra a muller estira a man para coller a documentación dela e senta a escribir no escritorio. Ela observa incomodada. É a primeira visita que fai polo seguro e aquilo máis lle parece unha sórdida oficina de novela negra cá consulta daquel individuo que a sorprende dende a penumbra, ordenándolle que se deite aí e que baixe a roupa descubrindo o ventre.


Ninguén fala. O home percórrea con aquel apéndice mecánico co que camiña barrigas como quen receba valados. Pouco lle impresinan xa a aquel rexo médico os misterios da vida intrauterina e o pracer de fisgala caladiñamente, e, por suposto, non se deixará levar -a esta altura da profesión- polo sentimentalismo barato queleva aos pais a proferir exclamacións parvas deslumbrados ante as capacidades da medicina moderna e a súa propia pericia reproductora.

E ela, tan primeiriza, non pode reprimirse ao distinguir o camiño de ósos en movemento que son a espiña do seu pequeno. E nun impulso emocinal que pretende introducir nesa vivencia ao médico –seco coma a cecina- e á enfermeira –insípida coma a auga-, estira unha man cara a pantalla, sinalando coma e.t. o extraterrestre aquela constelación de vértebras...

-Perdoe, iso que se ve aí é a columna?

Iso, señorita, non se toca! e para deter o xesto dela, aquel médico seco coma a súa Castela natal, dálle bruscamente na súa man emocionada, detendo tamén toda a ilusión de nai e relegándoa á condición infantil de nena metomentodo.

-Home...pero teña un pouco de corazón! Que parece vostede un sexador de polos...

El fulmínaa coa mirada.

Pero este home é un androide, imposible de dios que sexa de carne e óso. E cun seco "vístase y marche" máis propio dunha conquista pasaxeira ca dun traballador da sanidade pública mándaa para fóra da consulta.

Ela sae de alí pensando no café que sacará da máquina cando chegue ao choio. Non é un gran café. Pero cando menos a máquina dá os bos días cando lle metes medio euro.


isto foi o que dixemos o domingo. en breve intentaremos colgalo en audio tamén (aínda que o poden escoitar no tramo das 11 que o extrarradio ten colgado na páxina da radio galega). a imaxe é do pequeno de mallou, agora muito máis grande e rebuldeiro ;)

11 comentarios:

rui dijo...

homes e máquinas, e homes que se volven máquinas; prefiro os alvaneis cos que aprendín que os seres humanos valemos moito máis ca elas e merecemos un trato acorde.

oko dijo...

eu tiven máis sorte cando fun a coñecer o meu sobriño a través da máquina. todos cantos estaban na consulta sorrían ao ver a miña cara apampada mentres preguntaba: é iso de aí? e móvese? e eses son os latexos?

Noélia dijo...

O triste é ter que ir à privada para que o médico (se calhar, o mesmo que na pública nom che dá nem o bom dia), sorria e che deixe ver de vagar as imagens e escuitar o coraçom da pre-criança... Lamentável.
Nem se decatam de que estám a trabalhar com pessoas, e nom vendendo parafusos! Será que isso é o que lhes ensinam na universidade.
bicos para os 3!
igor (com identidade prestada)

Lúa Neghra dijo...

Penso que poucas áreas da medicina están tan deshumanizadas como a da xinecoloxía e obstetricia, precisamente a máis que debería ser a máis coidadosa de todas cos afectos. Que lindo é! Non sei dicir se se che parece :D

osondaxordeira dijo...

encántame o teu pequeno. e quedo contenta de poder tocarche a barriguiña este domingo no recital de vigo.vémonos, non?. por certo, teño que chamarte para preguntarche como se chega. biquiños grandes.

mariademallou dijo...

olas a todas(e todos). o que conto na radio pasa por ser ficción, aínda que me resulta imposible non empregar as miñas experiencias para inspirarme. esta, en concreto, é certa e só espero que o médico que me atendiu ese día escuitara a radio e se sintira identificado :) claro que ás veces atopo xente xenial no sergas, pero esa e a que menos anécdotas proporciona :)
antía, ghuapa, chama cando queiras e indícoche, dentro do que eu controlo vigo, como chegar. verémonos aló...seguro que será unha tarde divertida.
bicos a todos!

albagal dijo...

Un bico moi grande. Agardo que todo che vaia ben, poeta da maré salerosa!

Cóidate.

sara jess dijo...

pra semana ando pola cidade olívica. estarás? temos pendentes uns asuntos fotográficos...

pipidasmeiasaltas dijo...

Hola Guapa!
Ese xa me parece o nazi das ecografias que atendia miña irmá donde nen se podía falar!
Bueno, se queres, estou en condicions de enviarte un listado das cousas que non che dicen no hospital pero que é mellor facelas antes. Estamos casi abrindo a casa e dia 15 facemos unha feira de artesanato, comic, ilustracion, etc, e claro, festuki!(estades envitados!)
Se queres, passa por aqui que te aloxamos con as devidas condicions. E se te parece, podias regalarnos unha desas tuas funcions poéticas, que che parece?
Xa me dirás.
Bicos ós papás e a ET!

mariademallou dijo...

ai ghuapísimi pipi! muito me gustaría ir por alá, pero non sei se a saúde mo permitirá. o médico, despois dunha viaxe que fixemos onte a urxencias recomendoume descanso...igual lle fago caso.

estibaliz... dijo...

algúns tipos deberían dedicarse á charcutería e deixarse de fardar por aí indo de médicos

algunhas máquinas deberían dar clases de ética na secundaria

mil bicas, matrioschka