28.10.08

o carballo


De domingo, a hora do vermú, o que máis lles presta é subir polo camiño do monte que vai á finca de barreiros. 
El vaina guiando polos camiños que discorren entre os agros antigos, épicas terras que mantiveron vetustas castes de labregos -moitos da súa familia- antes de seren vendidas a especuladores de poucos escrúpulos e menos cultura. Agora téñenas a silvas, agardando a que lle agromen as urbanizacións. 

Ao carón delas, o agro de barreiros: ben segado, abundante en auga e cuxo maior tesouro é un carballo ventureiro, dereitiño coma unha torre, que despois de vinte anos comeza a dar as súas primeiras sombras. Tódolos domingos de sol eles suben a ver o carballo e imaxinan que algún día poñerán alí unha casiña. A casiña terá unha fiestra dende a que se verá a árbore. E nos días de outono, as follas xogarán ao cinexín coas luces douradas da tarde, facéndoas danzar sobre as paredes da cociña. 

Van subindo e pensando nesa idílica visión onde o neno corre entre os campos. E malia que hoxe agardan atopar o terreo cheo de máquinas e trebellos de obreiro, pois esa mesma semana comezaron a pechar da finca, esa ideal acompáñaos durante todo o camiño...

Pero dura pouco. O tópico de soneto clásico acaba estrelándose contra unha visión estremecedora coma un crime: no chan o carballo morto, fendido á metade, talada a súa sombra e arruinado o traballo de medrar caladiñamente. Esa imaxe cravouselle a ela no peito coma se a atravesaran coa machada mesma coa que cortaran a árbore, e que descansaba alí no agro, ao pé dos corenta centímetros de torada que quedaron ergueitos. 

A ela énchenselle os ollos de bágoas. E fártase de chorar alí mesmo, sobre a herba aínda húmida, abrazada á árbore caída. El, por darlle algún sentido, explícalle que o xerador eléctrico que alugou para as obras estaba alí amarrado, cunha forte cadea, unido ao carballo ventureiro e dereitiño que era o seu orgullo. A ela tanto lle ten se se trata dun roubo común, se conleva nocturnidade e aleivosía ou que tipo de homicidio describirían os xuristas, e mentres maldí a ruindade do xénero humano, enche de bágoas as mangas da roupa. 

Entón el, malia que sospeita que nada no mundo a poderá calmar, condúcea ata un viveiro próximo onde lle promete magnolios que non perden a folla, chopos de pirlo frondoso e un gynko biloba que abanea as súas follas ao vento coma doces corazonciños. Pero nin promesas nin altos arces de folla vermella acalan a súa dor ata que, nun instante mínimo, apeniñas imperceptible no decorrer do universo, ela detén os saloucos e mira para el debuxando un pequeno sorriso: 

Acaba de se mover, dille. 

E foi tan fermoso aquel xesto lene co que o pequeno be decidiu aloumiñar por vez primeira o ventre de súa nai, que puido máis aquel mínimo aceno que toda a maldade que asola o mundo. 

isto é o que dixemos este pasado domingo no extrarradio. a imaxe é tomada de aquí

3 comentarios:

rui dijo...

O teu conto faime lembrar a canción Le grand chêne de Brassens, vida e morte dun carballo á beira de dous namorados.

mariademallou dijo...

;)

albagal dijo...

Que lindo!

Que saia todo ben :)