29.10.08

sylvia e xoán


xoán leva moito tempo, algúns médicos mesmo pensarían que demasiado, convivindo coa moza de pensamentos suicidas e versos magníficos nos que foi sementando a súa inmensa dor. xoán mesmo pensou por veces que non sería capaz de saír nunca de dentro deses versos labirínticos nos que se meteu por vontade propia, por necesidade inmensa e non sen certo heroicismo. mais ao final xoán saíu e atrás del viñeron as palabras de sylvia, fermosas e duras, os versos que ensaiaron a derrota fronte ao xesto sinxelo e liberador da bombona do gas. 
xoán nunca se atreviu a entrar na cociña mentres traducía a sylvia plath. evitou esa tentación e mandou revisar a súa instalación por profesionais, polo que puidera pasar. e conseguiu saír vivo de dentro da cela de cristal que os poemas da amante de ted constrúen arredor de quen se sumerxe neles. agora todos podemos achegarnos aos seus versos e gozalos en lingua romance(non galego, polo de agora). moitas grazas xoán. 

e para presentar ao mundo o libro cunha homenaxe de voces patrias, este xoves, alá polas 20:30 horas na sede herculina da fundación caixa galicia leran os textos de sylvia xosé abeal, lino braxe, marica campo, teresa campo, berta dávila, alexandrina fernández, pilar garcía negro, xulio lópez valcárcel, flor maceiras, miguel mato, antía otero, claudio pato, suso pensado, carlos pereira, ana pillado, elvira riveiro, rubén ruibal e o propio anfitrión
ma e be non poderán asistir por razóns de peso, e sobre todo de volume, pero lerán o libro enteiro e en voz ben alta para os veciños do seu barrio. será a nosa maneira de celebrar a nova vida da poeta máis sufrida do mundo. 
e para que vexan de que vaia a cousa, hai un tempo, e para alegrarnos os días, xoán enviou en galego, a lúa e o teixo que aquí lles deixo (valla a rima)

Esta é a luz da mente, fría e planetaria.
As árbores da mente son negras. A súa luz, azul.
As herbas descargan as súas mágoas ós meus pés, coma se eu fose Deus,
Picándome nos nocellos e bisbando cadora sobre a súa humildade.
Brétemas delouradas, espirituosas, poboan este lugar
Afastado da miña casa por unha ringla de lousas.
Simplemente non vexo ningures onde poder ir.  

A lúa non é unha porta. É unha face de seu,
Branca coma un coteno e terriblemente aflixida,
Que arrastra o mar canda ela coma un escuro crime. Agora está caladiña,
Coa boca aberta nun Oh de absoluto desespero. Eu vivo aquí.
Os domingos, as campás alarman o ceo dúas veces:
Oito linguas enormes confirmando a Resurrección.
E, ó final, secamente, tanxen os seus nomes.

O teixo, coa súa silueta gótica, apunta ó ceo.
Eu ergo a vista, seguíndoo, e bato coa lúa.
Ela é a miña nai. Mais non unha nai doce, coma María.
As súas vestiduras azuis deitan pequenos morcegos e bufos.
Canto daría eu por poder crer na tenrura:
A face da efixie, adondado polas velas,
Volvendo cara a min, en particular, a súa ollada apracible.

Eu caín dende moi alto, si. As nubes xenan,
Azuis e místicas, sobre o rostro dos astros.
Na igrexa, os santos hanche estar todos azuis,
Levitando cos seus peíños delicados sobre os fríos bancos,
Coas mans e as facianas hieráticas de tanta santidade.
A lúa non se decata de nada disto. Ela é simple e salvaxe.
E a mensaxe do teixo é negrume: negrume e silencio. 

No hay comentarios: