7.10.08

unha folla de verdura


Sobre a folla do grelo, practicamente inmóbil, o pálido verme parecía decatarse tamén do modo súbito no que se anubrara a mañá, que agora pingaba sobre o carballo do xardín. Ela, aínda en pixama, mirábao moi de preto, calculando a relación do seu tamaño de miniatura co resto do mundo. O café ía enchendo de arrecendo a calma dauqela cociña de domingo e, por veces, o animaliño reanudaba o seu traballoso camiñar e erguía a cabeza ventando a humidade do día. Ela pensaba que, se cadra, o que facía era mirala con expresión igualmente curiosa. Pero non podía ter esa certeza. Coicidindo coa campaíña do tostador de pan, o home entrou na cociña coa intención de apagar o café. Atopouna a ela mirando a folla do grelo con insistencia de national geografic. 

Preguntoulle qué facía. Se se atopaba ben. Se non prefería volver para a cama e agardar alí polo almorzo. 

ah, non te preocupes, prefiro almorzar aquí. 

Mentres servían a mesa falaron de cousas intrascendentes. Abriron o xornal e leron o artigo dun crítico literario que poñía a caldo a un poeta que nunca chegaría a clásico. Leron tamén as cabeceiras da novas principais, cousas sobre enfrontamentos entre manifestantes e forzas do estado, un incendio nun antigo cine sobre o que teñen pensado erguer un centro comercial, novas víctimas das actuacións do exército ante as revoltas dos insurrectos, as dificultades das familias galegas para chegar afrontar a suba das hipotecas ... el díxolle ademais que a lavadora volvera botar auga fóra e que o técnico non quería facerse cargo do novo arranxo. Pero, en realidade, os dous pensaban, sen dicirse nada, nalgo que descubriran o día anterior. 

Amor -ela detivo a man do home que se dispoñía a pasar a folla do xornal- podes ir ver o que fai o vermiño da folla de verdura?

el, non imos negar que sorprendido, cumpriulle o gusto e foi ata o fregadeiro onde estaban o grelos a remollo para o caldo dese día. o animaliño conseguira chegar ao estremo da folla e roera un anaco minúsculo. e xa comezara a tecer teimudamente no fío de seda invisible que o sustentaría a aquel mundo seu que era a superficie dun grelo. facía unha casula morna na que medrar alleo a todo canto pasaba por fóra da verdura e máis alá. 

Parece incrible -díxolle ela achegando a súa meixela á del- que algo tan pequeno coma ese bichiño me faga devolver tantas veces no día. 

E desapareceu á carreira polo corredor mentres el quedaba na cociña, cara a cara co animal, preguntándose se non era realmente milagroso que sendo tan grande o mundo, a vida empezase así, cabendo nunha folla de verdura. 


este é o texto da nosa primeira colaboración no extrarradio, que, como dixo sugar kane, poden escoitar aquí. este domingo,máis :)

No hay comentarios: