30.7.08

eu tamén manifesto...

si, xa sei que españa se rompe e que o castelán se extingue ho, pero eu, que saben que son unha insensata, asinei igualmente o manifesto da federación de asociacións de escritores "galeusca"que chegou xa hai unhas semanas a través da aelg. ao meu ver, o texto é unha resposta moi lúcida e necesaria ante tanta barbaridade. asinen se o cren preciso, eu aquí o deixo para quen queira saber del:

Perante o discurso pretendidamente homoxeneizador e centralista que subxace no “Manifiesto por la lengua común”, a Federación de Asociacións de Escritores “Galeusca” quere deixar constancia do seguinte:

1. A realidade plurilingüe que conforma e dá existencia ao estado español, lonxe de ser entendida como unha “asimetría” ou deficiencia per se, está a reproducir de xeito transparente unha diversidade lingüística e cultural común á maioría dos estados que conforman a Europa plurilingüe.

2. O galego, o éuscaro e o catalán non son "inventos" recentes senón linguas que foron normais nos seus territorios e sociedades respectivas durante centos de anos. A súa desnormalización, a súa perda de usos públicos, non se produciu de forma "natural", senón, mesmamente, por invasión da lingua que se decretou como oficial do estado, sen consulta nin acordo previo.

3. O artigo 3 da Constitución española garante a presenza desa lingua común para todos os habitantes do estado, mediante a esixencia a toda a cidadanía do deber de coñecer o castelán. Toda a cidadanía de Galicia, Euskadi e os Países Cataláns asume na práctica esa esixencia, pois non hai persoa que non teña unha boa competencia en castelán, ora a teñan como primeira lingua, ora como segunda. Porén, respecto do galego, do éuscaro e do catalán a lexislación non prevé a obriga de seren coñecidos nos seus respectivos territorios, o que establece unha asimetría nos dereitos lingüísticos da cidadanía que quere exercer o dereito, que lles é recoñecido, a usalos.

4. O galego, éuscaro e catalán tamén son linguas oficiais nos seus territorios, que é o mesmo que dicir que son as linguas propias de aproximadamente o 40% da poboación do estado español. Estes códigos lingüísticos diferentes do castelán, lexítimos e nos que se recoñece o percorrido e expresividade dun pobo e dunha cultura, son instrumentos de comunicación igualmente “democrática”, ferramentas de relación interpersoal útiles e necesarias para a sociedade que as sustenta.

5. O dereito ao uso público, en todas as instancias, da lingua propia está recoñecido en todas as lexislacións democráticas do mundo. No ámbito europeo cómpre lembrar a Carta Europea das Linguas Rexionais ou Minoritarias (aprobada e ratificada polo Estado español) ou a Declaración Universal de Dereitos Lingüísticos, aprobada coa unanimidade do Congreso dos Deputados.

6. A visión anuladora que da enriquecedora realidade plurilingüe española se transmite desde o “Manifiesto” leva a pensar na similitude coas teses da etapa franquista: un Estado, unha lingua, e, consecuentemente, a reforzar as formulacións diferenciadoras entre cidadáns de primeira e de segunda por razón de lingua. A competencia plurilingüe, tamén para os cidadáns españois nados en comunidades autónomas cunha única lingua oficial, sempre será unha chave que abra o mundo, que abra as fronteiras do respecto polo outro desde a interpretación dunha relación de equidade entre os seres humanos, independentemente do seu lugar de nacemento, de residencia e de lingua propia. Además, o “Manifiesto” parte dunha premisa que non se corresponde coa realidade, pois en ningún caso o castelán corre perigo ningún en todo o territorio do Estado.

7. A aprendizaxe de linguas, ademais da propia, sempre debe ser entendido en positivo e como sinónimo de enriquecemento do individuo, pois coa aprendizaxe plurilingüe estimúlase a expresividade e cognición das persoas. No caso de Galiza, Euskadi e os Países Cataláns é imprescindíbel que a poboación sexa competente nas dúas linguas oficiais, para que logo cadaquén poida decidir libremente se usa unha ou outra nos diferentes ámbitos e situacións. É dicir, a dobre competencia é imprescindible para garantir a liberdade lingüística.

8. Para garantir esa utilización libre das linguas precísanse medidas emanadas dunha política lingüística adecuada. É dicir, para garantir os dereitos constitucionais que temos tamén os falantes de catalán, éuscaro e galego precísanse políticas lingüísticas que creen as condicións para exercelos, tal e como ditou o Tribunal Constitucional na sentenza 337/1994 cando “avalaba un trato desigual, que non discriminatorio, para as dúas linguas oficiais en función do carácter propio dunha delas que fai preciso unha acción normalizadora que debe, necesariamente, implicar accións de apoio singularizado”.

9. As políticas lingüísticas aplicadas ao ámbito educativo nas chamadas comunidades bilingües teñen como obxectivo conseguiren que o alumnado acade unha boa competencia nas dúas linguas oficiais, independentemente de cal sexa a súa lingua familiar. Para acadar ese obxectivo, é preciso desenvolver planificacións lingüísticas que garantan a consecución dese obxectivo e que pasan, necesariamente, pola utilización vehicular maioritaria da lingua máis desfavorecida socialmente. E isto, en vez de ir contra a liberdade lingüística, é, precisamente, unha actuación imprescindible para garantir esa liberdade lingüística.

10. As escritoras e os escritores galegos, vascos e cataláns PROCLAMAMOS a nosa vontade de seguirmos a escribir nas nosas linguas e a contribuírmos ao proceso, inacabado, de normalización das nosas linguas, como dereito humano, democrático, pacífico ao que non imos renunciar. Repudiamos enerxicamente todos os intentos de EXCLUSIÓN que colegas escritores españois realizan das nosas linguas e lamentamos que, no canto de se preocuparen pola saúde do español en Puerto Rico, Costa Rica ou os Estados Unidos, se dediquen a combateren o máis próximo e asimetricamente discriminado.

Xullo de 2008

--------------------------------------------------------------------------------

Aquelas entidades, colectivos ou persoas que concorden co contido deste manifesto poden mostrar a súa adhesión no enderezo electrónico oficina@aelg.org


18.7.08

presentación de nove

video

este sábado. pero poden velo se queren no recadriño negro de aí enriba.
e incluso ler as impresións de montse dopico sobre nove no galizahoxe.
;)

11.7.08

o mundo é redondo e vira

e pouco menos dunha cuarta de grande. e mentres nada na escuridade o mundo exterior xira tan rápido como adoita facelo: na vila das mil aldeas prepárase para as festas de vran que abrirán -e por fin poderei velos- the ellas, o gran titiriteiro alakran estrea o ferreiro e o diaño na mellor das compañas, as xentes de maniños preparan unha deliciosa merenda de poetas para o xoves 17 (rememorando a do pasado ano), a balea de nove achégase ás costas de muxía para recalar alí o sábado 19 e outras cousas diversas pasan sobre a terra galega sen que o pequeno de mallou se sinta alterado por nada diso. el páirache ao caloriño alleo á loucura dos romanos que nunca deixan de sorprendernos e ata se espreguiza despreocupado e descoñecedor do delirio dos galos.

para o pequeno de mallou o mundo simplemente é redondo e vira.


10.7.08

vacacións no xardín botánico

comezo as vacacións e chega por correo o convite a pasear polo xardín botánico alá en coimbra. preparo maletas pequenas e deixo outros traballos resoltos para poder ter uns días libres de verdade, lonxe de toda ocupación que non sexa dedicación ao pracer e rañar a barriga. para máis axuda o teléfono móbil escarállase e eu escoito á xente pero a xente non me escoita a min...pode haber algo mellor? os astros conxúganse para que desapareza do mundanal ruído por uns días!

(se poden visiten en coimbra a iniciativa da casa da esquina arriba citada. tal vez nos vexamos entre as árbores centenarias. se non lles vai o evento recoméndolles igualmente que aproveiten o verán, que é pouco)

3.7.08

encantos do correo postal



ela érguese tan cedo que o sol apeniñas quenta e, aínda en pixama ou con esa camisiña fresca coa que se envolve en verán, vai ata á cociña facer zume de seis laranxas. toma dúas pastillas, unha cápsula vermella que bebe con auga e unha píldora escura que sabe a caramelo.  mentres bebe o zume escribe nas follas coloreadas dun pequeno caderno que deixa cada noite sobre a mesa da cociña. e en tanto el dorme, ela fai pequenos paquetes nos que garda as notas que escribe e outros regalos. dous ou tres paquetes cada mañá, non máis.  o que levan dentro ela agarda que sexa do agrado de quen os recibe. 

cando el se ergue o día alédase e os dous almorzan leite e galletas que se esmigallan. 

alá polas doce, ela camiña ata os correos. alí pesan as caixiñas naquelas básculas nas que lle din vale tanto o seu desexo de sorprender ao seu amigo residente na alemaña ou son tanto en selos por alegrar a mañá da súa antiga compañeira de piso, hoxe veciña de cáceres.
 
e son catro pesos que ela paga felizmente, pensando que o presente viaxará en mans de empregados de correos curiosos que sopesarán o paquetiño imaxinando cal será a súa carga -sen chegar a abrilo, evidentemente, porque son eficientes e entrenados en cuidados os funcionarios dos correos- pero coa dúbida nos ollos, e de man en man, irán levando o presente ata o nome exacto que figura na etiqueta.  

e supón ela, pero isto xa só é pura imaxinación na que se entretén de camiño á casa, que cando cheguen os empregados á porta do destinatario en cuestión lle entregarán en man o pequeno envoltorio. e nese instante alongarán a partida e agardarán, de maneira non moi discreta pero cun sorriso cómplice, a que o recibinte abra o papel de estraza e desenvolva o pequeno regalo que ela preparou na mesa da súa cociña e que aínda leva na traseira unha frangulliñas de galletas de almorzo. de modo que o presente, coma as galletas, tamén sabe a esa casa na que se erguen tan cedo, cando o sol apeniñas quenta. 

pd: en xusto pago polos seus envíos, ela recibiu hoxe dous tebeos que agardaba dende había tempo. o funcionario que llos entregou petara en tres ocasións distintas á súa porta e ningún dos tres días dou con ela. cando por fin ela abriu e puido ser entregado o pedido, o funcionario agardou uns minutiños á porta e preguntoulle polo paquete timidamente. ela, sabedora da emoción que encerra o breve momento de descubrir o contido de algo que vén de lonxe, estirouno cara ao home e díxolle sorrinte por que non o abre vostede? 

1.7.08

maldicións

quero denunciar á selección española por apoloxía do vandalismo e doutros delitos contra a saúde pública.

e si, aínda me dura o cabreo porque aínda dura o tema coma se fose o único que pasa no mundo e teño que aturalo todo o santo día.

no vistes el partido?!
non señora, na miña casa só prendemos a tele cando botan algo que nos interesa.


e ademais son unha reaccionaria porque son desas ás que lle gusta durmir e a iso non contribuíron os tarados que estiveron ata as dúas da mañá de antonte berrando na rúa e pitando baixo a miña fiestra.

(se eu celebrase así a entrega dos -poñamos por caso- premios nobel había de durmir en comisaria máis que seguro)

só me alegra saber que a eles aínda lle dura a resaca. 

que caia coma unha lousa sobre as súas cabezas de chorlito.