y luego (colectivo coruñés)

a presentación do post anterior foi moi divertida; ler nove en terra atlántica, rodeada de amigos, en tarde de sábado ociosa aínda que fría, foi de verdade un pracer grande. agradecemos a colaboración do público que se animou a xogas ás películas con lu e os títulos e que que compuxeron un exquisito poema dadaísta que aquí queda.
de título, por ser máis coruñés, puxémoslle y luego

ah! se algún poeta contemporáneo atopa un seu verso entre os do poema pode reclamalo neste enderezo e devólveselle...

trazar para sempre un círculo que descargamos
como quen bebe a última cervexa e unha avoa.
así che medrou no peito un tambor de buxo, meu amigo!
así mesmo e con idéntico motivo
morrín sen escuras pretensións.
(texto íntegro)
teu paniño encarnado,
esta espera tan longa...
ven dunha vez.
dende unha mesa de café chamo por vosoutras.
o noso patio tiña fentos
maís seguramente habería...
non lembro.
quen eres -preguntaranche-quen eres?
dende onde as miñas verbas che magoan.
o lume é o destino polo que ninguén daba xa un peso.
de memoria: que se mesturase o noso sangue coa luz do día.